Henri van de overkant

‘Goed,’ zei Julie en stond op. ‘U zorgt dus dat het keurig in orde komt.’ De tailleur boog. ‘En u schrijft dit niet op rekening van mijn man, nietwaar? U disponeert bij mij. Goedemiddag.’ En zonder om te zien ging ze heen, een onderdanige bediende opende wijd de winkeldeur.

Buiten keek Henri onderzoekend op haar neer. Grappig, het was waar, hij was nu zeker even lang en breed als zijn vader. Hij kon best zo naast haar gaan alsof hij gewoon een heer was waarmee ze liep; ze was tenger als een meisje, ze stonden helemaal niet gek naast elkaar. Grappig. Hij stak zelfs even zijn arm onder de hare om te meten of het paste. Ze keek omhoog, glimlachte en trok haar arm terug.

‘Eigenlijk is het gek, dat ik u tante Julie moet noemen,’ bedacht Henri, ‘als ik zo naast u loop bent u veel meer gewoon Julie, -iemand die Julie heet en die ik goed ken. En eigenlijk bent u zo klein, dat u Juliette moest heten. Leuk klinkt dat, - ja, - ik noem u tante Juliette in het vervolg.’ Julie’s ogen sloten zich een korte seconde. ‘Juliette’ - dat was het naampje dat haar vader bewaarde voor de ogenblikken waarin ze dicht tegen hem aankroop om zich te laten vertroetelen. Maurice Godschalk had nooit een liefdenaam voor haar bedacht. Soms, in bed, zei hij ‘vrouwtje’ of ‘ma petite femme’, - meestal klonk dat ergerlijk in haar oren na.

‘Ja,* zei ze, ‘dat is aardig, je mag me wel Juliette noemen. Maar denk eraan dat de anderen het niet horen, het staat zo...’ Ze maakte de zin niet af. Zwijgend liepen ze terug naar huis. De binnenstad was al dompig door de warmte van deze enkele lentemiddag.

Thuis zat mijnheer Godschalk in de eetkamer te wachten achter zijn krant. ‘Possart komt hier in de stadsschouwburg, zei hij, ‘ik zal kaarten bestellen.’ Hij had het verse avondblad juist uitgevouwen, dat was zijn prerogatief, niemand mocht de krant aanraken eer hij ze in handen had gehad.

‘Wat geven ze?’ vroeg Julie.

‘Dat is nog niet bekend. Maar we moeten vooruit bespreken want Possart is altijd dadelijk uitverkocht. Wil je maandagavond?’

‘Ik versta haast geen Duits,’ zei Julie.

‘Dat doet er niet toe,’ besliste mijnheer Godschalk. ‘Als je Possart alleen maar ziet spelen, begrijp je al meer, dan dat je van a tot z verstaat wat zo’n Hollandse hark staat te galmen. Ik zal de kaarten bestellen.’ Meteen liep hij naar de telefoon, herinnerde zich toen dat het bespreekuur nog niet was begonnen en maakte een secure notitie in zijn opschrijfboekje.

217