Henri van de overkant

merkte hij zelf lang niet zo duidelijk: al het andere eiste te veel aandacht. Hij lette nooit op of zijn mouwen te kort werden of zijn vest te nauw. Zo nu en dan liet Julie hem een nieuw pak maken of zijn broekzomen uitleggen, - wel vond hij het prettig als er dan weer kleren voor hem hingen naar zijn maat, maar hij zou er niet om hebben gevraagd.

Julie echter deed het merkbaar genoegen om voor het uiterlijk van de jongen te zorgen. Ze keek toe als de kleermaker hem de maat kwam nemen, ze interesseerde zich voor de kwaliteit der stoffen en discussieerde of de kleur al dan niet voordelig paste bij Henri’s matte huid. Als het pak werd gepast, streek ze onderzoekend langs zijn rug en schouders en was niet tevreden eer het onberispelijk zat. Soms ook kwam ze thuis met een nieuwe das of handschoenen, bescheiden maar uitgezocht smaakvolle modeartikelen, die Henri dankbaar aannam, hoewel hij ze zelf nooit kopen zou.

Eens had Maurice Godschalk geprotesteerd bij Julie. ‘Je verwent hem veel te veel, een jongen van die leeftijd moet niet zulke dure dingen dragen.’ En ondanks zichzelf moest hij ook nog zeggen: ‘Je verwent hem heel wat meer dan mij.’

‘Jij zorgt zo uitstekend voor jezelf,’ had Julie geantwoord.

Maurice Godschalk had zijn lippen opeengeknepen en was heengegaan.

Het was een lichte aprilmiddag, een echte lentedag. Julie liep naast Henri op het Rokin, op weg naar de kleermaker. Ze wilde hem ditmaal een zwart pak laten maken, want hij werd te oud om bij bijzondere gelegenheden nog in een donkerblauw colbert te verschijnen, het gebeurde al een enkele keer dat hij werd meegevraagd op avondvisites. Ze had haar zin doorgezet dat het pak gemaakt moest worden door de eersteklas tailleur, die mijnheer Godschalk zichzelf sedert een paar jaar durfde permitteren, want ze had zich voorgenomen dat Henri in het nieuwe geklede pak zo goed zou uitzien als ze wist dat mogelijk was.

Henri liep plezierig zijn vrije woensdagmiddag te genieten. Langs de trottoirband stond een kar met zonnig gele narcissen, de lucht was hoog en blauw, witte wolken zeilden boven de rode baksteengevels en uit het blinkend water steeg een vage slootlucht, die aan mest herinnerde. De lentezoelte wuifde de stadsatmosfeer opzij. Julie, naast hem, stapte zeldzaam opgewekt voort. Haar kleine ge-ganteerde hand hield de wijde rok sierlijk gedrapeerd om haar ronde heupen, het schoentje tipte telkens, als een verrassing, onder de golvende plooien vooruit. Haar licht geheven neusvleugels sperden zich, haar mond, ongewoon week ontspannen in de voorjaars-

215