Henri van de overkant

keurde. Mark was de laatste geweest bij wie hij volledig zijn gedachten uitsprak over de mensen en de wereld. Er was niemand anders meer onder de jongens die hij kende en zeker niet in deze tijd. De hele Handelsschool stond vastbesloten achter de krachtige man Kuyper, die het plebs wel mores leren zou.

De Aprilstaking mislukte nog eer ze goed was begonnen en bracht een lange nasleep van ellende en verwikkelingen. Duizenden arbeiders raakten brodeloos, de leiders beschuldigden elkaar verbitterd en opgewonden van verraad en tegen de politieke hoofdfiguren werden gerechtelijke vervolgingen ingesteld. Mietje’s oom kreeg drie maanden gevangenisstraf wegens eenvoudige mishandeling en Henri moest toch nog even glimlachen toen Jacob Glaans in de ‘Vrije Socialist’ een der helden van de klassenstrijd werd genoemd. Zoals de held zelf ongetwijfeld ook glimlachen zou, als hij dit te lezen kreeg na zijn ontslag. Henri beloofde zichzelf, dat hij hem ter bestrijding zijner eenzaamheid een kist zware sigaren zou gaan brengen, hij kocht inderdaad de zwartste Borneo’s die hij kon krijgen en overhandigde ze glimlachend een beleefde cipier aan de Amstel-veenseweg.

Maar voor de rest viel er weinig te glimlachen. Nog maandenlang droegen al de rode bladen een paginabrede kop: ‘Gedenkt de slachtoffers der algemene werkstaking’. En Mark Zadoks kon slechts met moeite worden gered van een eerloos ontslag uit de vijfde klas der Handelsschool.

Mark had niet anders gedaan, dan dat hij in de klas een manifest van de S.D.A.P. had overgereikt aan Henri. Maar Ballerois had het gezien, tegelijk met de Franse leraar en hoewel deze geen socialistenvreter was, wenste hij in zulke kritieke tijden niet in opspraak te komen bij zijn leerlingen. Hij confisqueerde de proclamatie en zond de delinquent naar de directeur. Ook deze wenste onverdacht te blijven van deloyale gevoelens en maakte het geval aanhangig bij de gestelde machten, i.c. de wethouder van Onderwijs. Mark Zadoks, de kosteloze leerling, liep grote kans te worden weggezonden.

Toen verzocht Henri om een onderhoud met de directeur en vertelde de meest omslachtige en ingewikkelde leugen van zijn leven. -Het manifest was zijn eigendom geweest en hem in de klas teruggegeven door Mark. Hij had dit niet eerder durven bekennen, nu had hij grote spijt en wilde iedere straf aanvaarden. Hij was laf geweest, maar Mark was een ware vriend, die de beschuldiging op zich had laten rusten, omdat hij wist hoe grote moeilijkheden Henri thuis te wachten stonden als het geval zijn vader ter ore kwam. De directeur was een wijs man. Hoeveel of hoe weinig hij van de

213