Henri van de overkant

W.P. om te zien of die Duitsers weg zijn. Je had ze moeten horen

foeteren! Eén dikke vent met een bontkraag zei, dat de Kaiser wel een paar regimenten zou sturen om de zaak hier te regelen. God wat een vent, precies zo’n kapitalist als Hahn ze tekent, met een rand rijksdaalders om zijn hoed.’

Henri liep mee. Hoewel het zaterdag was, heerste er een opgewonden stemming in de Weesperstraat, mensen die elkaar kenden, bleven staan, geheide bootwerkers wisselden van gedachten met de joodse diamantslijpers, en daar tussendoor stapten de kleinburgers, in hun sabbatkleren en hoge hoeden een beetje schuw voorbij. Mark en Henri liepen haastig voort, maar bij het station moesten ze blijven staan, het was afgezet door militairen.

‘Is de trein naar Frankfort weg?’ vroeg hij een soldaat. Die keek over hem heen, er kwam geen woord uit zijn strak soldatengezicht. Mark keek ingespannen tussen een paar hoofden door, de trein stond er nog.

‘Doorlopen!’ kefte een sergeant en de groep verwijderde zich onwillig. Mark knikte Henri tevreden toe: ‘die Mof staat er nog.’

Ze liepen om het station naar de Mauritskade. Een kringetje mensen omringde twee mannen en een oude vrouw in het zwart, het vrouwtje duwde een natgehuilde zakdoek tegen haar ogen.

‘Wat is er?’ vroeg Henri aan een van de omstanders. De man haalde zijn schouders op. ‘Ze hebben een lijkkist met een dooie aan het station staan, nog in de bagagewagen. Ze wilden ermee naar een dorpje, weet ik waar, maar dat gaat niet. Nou moeten ze hem in Amsterdam begraven.’

‘O,’ zei Henri. Hij keek naar het natgehuilde gezicht van het oude wijfje en moest zelf slikken, het was al te erg dat een oud mens zo wanhopig moest zijn. Het nette krippen kapothoedje van het vrouwtje hing scheef langs een witte haarsliert en ze merkte het niet eens, ze huilde maar.

‘Zouden ze niet een enkele man op een locomotief kunnen zetten om die bagagewagen te trekken?’ vroeg Henri. Mark schokte zijn schouders.

‘Laten de doden de doden begraven!’ citeerde hij, - Henri wist niet waaruit.

‘Die Jezus was nog zo gek niet,’ ging Mark voort. ‘Die wist ook wel dat de levenden voorgaan.’ Henri zweeg. Het was natuurlijk waar, - alles wat Mark zei, was altijd waar, - maar altijd ontbrak er net iets waardoor hijzelf blij kon zijn met zo’n waarheid.

‘Waar gaan we nu heen?’ vroeg hij.

‘Ik wou zo verdomd graag weten wat er bij de Singaporeloods is gebeurd,’ zei Mark, ‘daar hebben ze een stel onderkruipers afge

205