Henri van de overkant

tig en vredig in het gouden avondlicht, gereed om de dorpsnacht in te gaan. Een paar snaterende eenden waggelden over het vermolm de houten brugje, uit de smidse glansde de schijn van een dovend vuur en onder de hoge iepekruinen zochten de vogels fladderend hun nesten op. Een slenterende jongeman met een schilderskist aan de hand en een rieten tuindershoed boven een smalle intellectuelenkop, kwam een praatje maken bij de conducteur en wuifde met zijn hand de tram na.

‘Mooi is het daar,’ zei Henri en wees achteruit terwijl de tram tegen de Laarderhoogt opstoomde.

‘Geweest,’ zei de conducteur. ‘Er komen nu te veel pannendaken.’ En hij wees achter zich in de richting van Blaricum. Henri verwonderde zich over de conducteur met het schildersoog, maar toen viel hem in dat de man van het Wijkertrammetje ook deskundig had gesproken over de aardbeienoogst. Hij keek nog eens achter zich, zelf vond hij de rode daken niet onaardig.

‘Ik kom nog wel eens terug,’ dacht hij, ‘waarom zou een schilder hier alleen schaapskooien schilderen? Zo’n rails die ligt te glimmen langs de weg, is ook aardig.’

En toen glimlachte hij ironisch om zichzelf. Hij had nog nooit een palet in zijn handen gehad.

September bracht de nieuwe onopengesneden boeken en de anders-geworden gezichten van de klasgenoten, gebruinder en mannelijker na zeven weken groei en vrijheid. Toen werd de lesrooster aangeslagen en de schoolweken begonnen hun loop. De gezichten werden weer bekend, in november begonnen de eerste zieken af te vallen, na sinterklaas kwamen de repetities voor het kerstrapport en toen de kerstvakantie begon, trachtte Henri net zo lang diep in-en-uit te ademen totdat hij zijn borst weer tot onderaan voelen kon. Oudejaar bracht een souper met champagne waarbij hij voor het eerst een echte plaats bezette. De twee vorige jaren had hij ergens onderaan de tafel gezeten en na twaalven had hij geweten dat hij nu stilletjes moest opstaan en weggaan naar zijn kamer, want dat had mijnheer Godschalk vooruit zo geregeld. Maar dit jaar had hij een middenplaats gehad met een volledige rij wijnglazen en een tafeldame, een Duits meisje, Erna Kisch, die al achttien was geweest. Ze was de mollige, huwbare dochter van een cliënt, een Frankforts chirurg die in Amsterdam zijn collectie Oud-Delfts trachtte te completeren, en aangezien Maurice Godschalk geheel vrij was van enige sentimentele oudejaarsavondtraditie, had hij te haren behoeve een extra couvert laten plaatsen tussen de vele andere. Henri deed beleefd zijn best om met haar te praten, maar hij

200