Henri van de overkant

meteen was hij de rest van de wereld vergeten. Henri zag zijn ogen en oren opengaan, hij was als dorstige aarde waarop de eerste regendroppels vallen.

Henri bleef nog even staan bij zijn lantaarnpaal maar toen zocht hij een lege stoel. Hij kwam terecht aan een vergeten hoektafeltje opzij van de kring, zo kon hij een hele rij profielen zien, het was grappig hoe verschillend die bleken. Sommige waren fijn en intelligent, andere stomphoekig maar met een zekere harde beslistheid, en een enkele gevoelig besneden met een weke mond onder een hangsnor. Maar al die koppen staarden, ze staarden naar een punt, dat zij alleen zagen en dat nog duidelijker worden moest, ze waren wenkbrauwfronsend gericht naar een vraag die opgelost moest worden.

Een kelner kwam en wachtte nonchalant. ‘Pilsener’ bestelde Henri. Hij dronk anders nooit bier, maar de avond was hier zo benauwd dat hij verlangde naar iets kouds dat prikkelde. Een hoekige grijze man met een zwarttulen strikdas, draaide zich om naar Henri, en zei tegen zijn buurman:

‘Het moest wettelijk verboden worden om bier te schenken aan zulke jongelui.’

Henri voelde zijn oren rood worden, hij keek strak voor zich uit, terwijl de twee mannen een gesprek begonnen over Plaatselijke Keuze en een Alcoholverbod. Hij ergerde zich, waarom moest een wildvreemde zich bemoeien met wat hij deed? Hij dronk zijn glas te haastig leeg, verslikte zich en stond op. Mark stond nog altijd op dezelfde plaats, hij ging naar hem toe en tikte op zijn schouder. De jongen stond zo geconcentreerd te luisteren, dat hij ineen kromp.

‘Ga toch mee,’ zei Henri. Mark knikte schuldbewust en maakte zich los van de muur. Voor het café echter bleef hij staan en wees Henri fluisterend aan, wie daar nu wel allemaal zaten. De meeste namen waren Henri onbekend maar van een enkele had hij gehoord, de mensen zelf vielen niet mee en niet tegen, het waren gewone mensen, alleen een beetje ongewoon gekleed, vrij jong en de meesten druk en roerig. Stuk voor stuk kon men zo niet van ze houden, wel vormden ze samen een bijzondere, gesloten groep, waarin iets gebeurde. De gesprekken kruisten elkaar, men sprak en trachtte te overschreeuwen tot de anderen zwegen, dan begon de overblijvende stem duidelijke woorden te formuleren, totdat hij weer werd gestuit door een andere stem.

Tussen de mannen, klein en smal op haar stoeltje, zat een vrouwtje in een wijde jurk en rookte een sigaret, haar arm lag om de arm van een der hevigst bewerenden. Nu en dan gaf ze de arm een

189