Henri van de overkant

‘Hallo!’ werd er geroepen. Mark stond stil. ‘Even kijken,’ zei hij. Henri bleef staan bij een lantaarnpaal voor het café. Even later kwam Mark terug met een bleke man, die zijn ongelooflijk mager gezicht had afgedekt door een buitenmodels brede, zwarte flambard.

‘Dat is Godschalk,’ stelde Mark voor, ‘die schoolvrind van me. En dit is Leuw, Henri. Ik heb hem moeten meeslepen, maar ik wou dat hij je eens zag.’

Leuw keek over Henri heen, hij had merkwaardig starende ogen. Ze keken wel, maar alleen of ze de wereld naar zich toe wilden halen, ze gingen niet uit naar de dingen. Ze staarden nu oplettend naar een zwaarlijvig heer met een kort baardje en rustige gebaren die opstond van een tafeltje en wegwandelde met een andere heer.

‘Dat is Tak,’ lichtte Mark bedrijvig in. Henri keek, het leek een flinke, prettige man. Toen sloegen de heren een hoek om. Leuw’s ogen, plotseling vrij, richtten zich op Henri.

‘Zo Godschalk. Mark heeft me in de Zaaier al eens over je gesproken. Hij kan geen brochure aan je kwijt, hè?’

‘Och,’ zei Henri, ‘daar staan toch alleen maar woorden in.’

‘Dat kan uitkomen,’ zei Leuw. ‘Wou jij iets te weten komen zonder woorden?’

Henri wist niets te zeggen, Leuw monsterde zijn verschijning. Henri voelde dat zijn pak en zijn das te keurig waren naast die van Mark. ‘Jullie hebben al economie op school, hè?’ Onderwijl wandelden Leuw’s ogen weer weg naar een jonge baardige man die nader-kwam, hij stak een herkennende vinger op. ‘Wijnkoop,’ fluisterde Mark.

‘Ik heb een 8 voor staathuishoudkunde,’ zei Henri en schaamde zich dat hij alweer aan het opscheppen was, maar toen voelde hij dat hij alleen die steeds wegziende ogen van Leuw had willen vasthouden. Leuw bekeek hem nogmaals van boven tot beneden.

‘Geef hem het Erfurter Programm,’ zei Leuw, - het klonk beslissend alsof een dokter diagnose had gemaakt en iets voorschreef. ‘Als hij het inderdaad kan uitlezen, mag hij eens bij me komen praten. Adieu.’ Zijn ogen waren van Henri afgevallen, meteen dook hij weer onder in de rumoerige groep, die om een paar aaneengeschoven tafeltjes, achter glazen bier en kwast, discussieerden met heftige gebaren.

Een lange man stond op en wenkte Mark. ‘Is de Neue Zeit van deze maand nog niet gekomen?’ Mark werkte zich tussen een paar tafeltjes door. ‘Nee Kraaienberg,’ zei hij, ‘misschien morgen.’ Hij stond nu achter de ruggen en leunde tegen de muur van het café,

188