Henri van de overkant

sproken. Hij vond het altijd moeilijk om zich met naam en toenaam voor te stellen,

‘Zo,’ zei Zadoks vriendelijk en keek Henri even dieper in de ogen. En opeens veranderde alles. De vader van Mark Zadoks had ogen die konden kijken, er was iemand achter de ogen. Henri glimlachte naar die iemand,.

‘Mark is achter,’ zei Zadoks en wees met een hoofdbeweging naar het opkamertje achter de geelgesteven vitrages. Henri klom de houten treetjes op.

In het kamertje zat Mark op de brede zeildoek familiecanapé te lezen met twee vingers in zijn oren; vier kinderen, allen met dezelfde brede, vlezige gezichten en opstandig zwart krulhaar, speelden een kruisdomino om de ronde tafel. Een gootsteenlucht van kool en afwaswater dreef door de open keukendeur in het zitkamertje en Henri verwonderde zich opnieuw, hij had niet geweten dat men in augustus kool kon eten. Uit de keuken vroeg een kortademige vrouwenstem:

‘Wie is daar Mark? - Markl - wie is daar?’

Mark had nog niets gezien of gehoord. Henri ging naar de deur van het keukentje.

‘Wat is dat?’ vroeg de dikke vrouw voor de gootsteen, ‘wie bent u als ik vragen mag?’

‘Henri Godschalk. Ik kwam voor Mark.’

De vrouw droogde haar handen af aan een blauwe schortpunt. ‘Bent u de jonge Godschalk? zo, zo. Ik heb uw moeder gekend, dat was een engel van een mens. Wat een jammer, dat die zich heeft verdaan.’

Henri keek op. Het was de eerste keer dat iemand openlijk en zonder terughouding tegen hem sprak over zijn moeders dood. Alle anderen hadden met hun ogen gedraaid of naar woorden gezocht als ze over zijn moeder spraken.

‘Hoe hebt u haar gekend?’ vroeg Henri.

‘Heb ik niet zelf bediend bij uw berith hamile?’ Henri wist wel dat er indertijd een groot familiefeest was gegeven bij zijn besnijdenis. Grappig, - daaraan had die vrouw dus nog een herinnering en hij zelf helemaal niet.

‘Een gesjiewes was uw moeder, een brave vrouw. Uit haar bed heeft ze laten zeggen, dat alles wat overbleef kon worden meegenomen, er hoefde geen kruimel te worden bewaard. Ik had toen net Mark aan de borst en ik heb nog een week lang krentenbrood met kaas gegeten, - maar Mark nam me ook wat af!’

‘O,’ zei Henri.

‘Ze heeft me nog opgezocht, een paar dagen voor haar dood, -

182