Henri van de overkant

Ze wuifde en was weg. Terwijl Henri in de avond naar huis liep, bedacht hij, dat meisjes zeker beter wisten om te gaan met het leven dan jongens.

De volgende avond ging hij al naar Mark Zadoks. De dag was broeiendwarm geweest onder een grijsblauw verhitte lucht. Hij had de hele middag zitten tobben met een balans die niet wou sluiten en die hij toch de volgende dag in het net moest afleveren aan de leraar boekhouden, door wie hij in deze vakantie werd bij gewerkt. Hij vond boekhouden wel het vreselijkste vak dat bestond. Het was niet alleen dat hij precies moest uitzoeken wat bij debet en credit hoorde, maar de boekhoudposten liepen altijd over zulke onmogelijke dingen: cognossementen en geaccumuleerde interest, storno-posten, cumulatief preferente aandelen en noodlijdende fondsen, allerlei termen en namen, die hij niet onthouden kon of verkeerd overschreef.

Hij had pas een lang gesprek gehad met de leraar over de vraag of boekhouden nu wel een echt vak was, zoals natuurkunde bijvoorbeeld. Hij vond zelf van niet, want als de mensen niet meer wilden handeldrijven, zoals Zadoks en de socialisten voorspelden dat binnenkort zou gebeuren, dan waren er geen kooplui meer en dan hield meteen het hele boekhouden op. Maar de valwetten en de thermo-dynamische wetten bleven altijd bestaan, wat eigenlijk een prettig idee was. De leraar had toen gezegd, dat er ook altijd wel gehandeld zou worden zolang er mensen bestonden, want dat niemand ooit tevreden was met wat hij zelf kon maken of krijgen maar juist altijd wilde hebben wat een ander had. En dan was het dus veel beter dat de mensen elkaar de dingen verkochten en er eerlijk boek van hielden dan dat ze erom gingen vechten. Dat had Henri nu pas kunnen zien aan de Boerenoorlog, die alleen was begonnen om het goud van de Rand. Vrijhandel en vrede, dat was wat de wereld nodig had, maar wat de socialisten wilden, was gewoonweg belachelijk, daar waren de mensen in honderd eeuwen nog niet aan toe.

Nu had Henri dus de hele middag zitten kijken op een balans die niet wou sluiten, zijn hoofd draaide nog van de getallen en zelfs onder het eten, toen hij de krant naast zich had gelegd om wat anders te lezen, ging al het nieuws ook weer over getallen, - er waren Amerikaanse fondsen, die blijkbaar erg hoog hadden gestaan en nu plotseling daalden. Hij schoof de krant opzij en at haastig zijn bord leeg.

178