Henri van de overkant

drinken in de hoofdpijngolf die kwam opzetten. Hij ademde diep en legde zijn ogen te rusten in het diepe nachtpaarse bed van violen. Maar de hand naast zijn bord rustte niet. Altijd als zijn ogen wegdoken in de dingen om hem heen, kreeg zijn rechterhand een eigen, zelfstandig leven, - hij wist daar zelf niet van maar een oplettend toeschouwer kon het zien gebeuren. Kleine impulsen deden de vingers sidderen, ze rekten zich, soms trok een vingertop een miniem streekje in het ijle of tastte naar een vermoede aanwezigheid. De hand kreeg een eigen fysionomie, ze werd niet meer bestuurd maar dacht en deed blijkbaar zelf.

Julie had al lang haar lepel neergelegd, ze zat alleen nog te wachten op het einde van de maaltijd. Ook zij vermeed om toe te zien hoever Maurice Godschalk al was gevorderd met het genieten van zijn dessert. Haar ogen onder de neergeslagen oogleden leken weggegleden naar andere tijden en plaatsen, maar tegelijk bleven ze onbewust gericht naar de expressieve jonge hand, tegen het witte tafellaken.

Maurice Godschalk streek zijn servet langs zijn lippen, het maal was afgelopen. Meteen stond Julie op en Henri was haar zeer dankbaar daarvoor, hij was haar vaak op deze wijze dankbaar de laatste tijd. Er was nog nooit een intiem woord gewisseld tussen hemzelf en tante Julie maar het stond vast dat zij iets van elkaar konden begrijpen.

Dat gaf een rustig gevoel. Henri had nooit zijn kleine dagelijkse wensen of moeilijkheden bij tante Julie gebracht zoals vroeger bij Sellie, hij had er ook nooit aan gedacht dat ze eigenlijk de vrouw des huizes was. Maar als er onaangenaamheden waren, - omdat zijn vader de dingen verkeerd begreep bijvoorbeeld - dan zocht hij haar ogen omdat die blijkbaar beter wisten. Misschien ook wel, omdat die ogen jonger waren dan van iemand anders in huis. En vaak bracht ze dan alles gewoon weer in orde, zomaar, zonder woorden.

Hij begon veel van haar te houden, juist in de laatste tijd. Hij had zelfs al bedacht, dat ze best een oudere zuster van hem had mogen zijn. Eer hij de kamer uitging, keek hij naar haar om met een klein erkentelijk glimlachje. Maar ze zag het niet, ze had het li-keurstel opgenomen en volgde mijnheer Godschalk naar de salon. Terwijl ze de pousse-café inschonk, zei Julie langzaam en haast onwillig:

‘Henri is geen kind meer, Maurice.’

Het was de eerste maal dat ze zich uitliet over zijn verhouding tot zijn zoon. Maurice Godschalk voelde zich geraakt.

‘Geen kind meer? hij is nog zo speels als een jonge hond. Die jon

164