Henri van de overkant

vijf jaren en hij had er nu vier meegemaakt, hij zag niet hoe hij ergens onderuit zou kunnen. Hij kon geen raad geven. Zijn vader had al die tijd precies geweten wat er met hem gebeuren moest en zelf wist hij niets. Waarom moest hij nu antwoorden?

Inderdaad had mijnheer Godschalk alles van den beginne aan geregeld: eerst de Handelsschool en dan een paar jaar in het buitenland in de kunsthandel. Niet in de kleine bekrompen winkelnering van een antiquair maar bij een van de grote beroemde kunstveilingen. Daarover had hij vaak tegen Henri gesproken, - en misschien ook daarom niet geprotesteerd dat de jongen te veel tijd verdeed met tekenen, - wie weet - misschien gaf dat meer kijk op schilderijen... Maar de Handelsschool was noodzakelijk, men leerde er de vreemde talen in de perfectie. En boekhouden was ook al nuttig.

‘Hoe oud ben je nu precies?’ vroeg mijnheer Godschalk.

‘Ik word zeventien in november,’ zei Henri. Hij vond het wel even vreemd, dat zijn vader niet precies wist wanneer hij was geboren.

‘Als het misgaat, kom je met je negentiende pas van school,* zei zijn vader. ‘Aardig laat. Toen ik vijftien was, stond ik al bij je grootvader in de zaak.’

Henri wist niets te zeggen, hij begreep natuurlijk best, dat zijn vader flinker was dan hij. Hij vond het zelf ook erg dat hij herexamen moest doen en de hele vakantie blijven doorwerken. Maar er was zoveel erg, het was allemaal een beetje erg, - vooral dat men niet leven kon zoals men wilde. Als hij mocht doen wat hij werkelijk zou willen, ging hij nooit meer naar school en ook nooit naar een kantoor of een zaak. Wat hij wèl zou doen, wist hij natuurlijk niet, maar als hij met dat nieuwe, pas ontdekte levensgevoel aan zichzelf dacht, voelde hij zich met het schetsboek onder zijn arm door hoog gras in een wei stappen.

Gek, - dat kon men natuurlijk evenmin iedere dag van zijn leven doen en toch werd hij zo blij als hij het zich voorstelde.

‘Je moet direct les hebben in handelsrekenen en boekhouden,* zei mijnheer Godschalk, die het rapport bestudeerde. ‘En Duits. Economie gaat wel, hoe kom je aan die acht voor staathuishoudkunde? het is je enige.’

‘We hebben een geschikte leraar,* zei Henri, ‘dat zal het zijn, hij drukt de cijfers niet en hij vertelt nog eens wat. Ze zeggen wel dat hij rood is, nou ja, wat hindert dat...*

‘Rood?’ vroeg mijnheer Godschalk.

‘Och, flauwe kul, - de vader van Ballerois heeft geklaagd omdat hij over algemeen kiesrecht heeft gesproken.’

160