Henri van de overkant

het huis als een klein kouwelijk diertje, dat eenmaal ergens een plaatsje heeft gevonden en niet meer alleen de nacht indurft. Ze verwaarloosde zich nog niet, haar houding en toilet waren nog altijd exquis en als ze een enkele keer recipieerde was haar precieuze aanwezigheid het vreemd en kostbaar middelpunt van het gezelschap. Maar zodra haar representatieve plicht als ‘de mooie mevrouw Godschalk’ was vervuld en de gasten waren heengegaan, greep ze, mèt haar zijden sleep, zichzelf terug van haar omgeving en van Maurice Godschalk.

Toch voelde ze geen haat tegen de echtgenoot, dat niet, ze ontkende hardnekkig voor zichzelf, dat er iets was waarom ze hem zou moeten haten. Ze accepteerde het voldongen feit dat hij haar had willen kopen en dat zijzelf zich blijkbaar had verkocht. Zelfs voelde ze zich wel eens schuldig, dat ze de transactie niet eerlijker en vollediger uitvoerde. Als ze hem des avonds afscheepte met een haastige nachtkus wijl ze werkelijk te inert was om zich door zijn seksuele praktijken te laten vermoeien, had ze daags daarna een vreemd schuldgevoel, dat haar zijn humeurige opmerkingen deed verontschuldigen. Een volgende maal trachtte ze tegemoetkomender te zijn en aanvaardde dan, in de nachtelijke uren als hij reeds lang slapend ademhaalde, haar eigen machteloos opstandige weerzin als de onontkoombare straf voor haar onnadenkend gesloten huwelijk. Zij trachtte zich zelfs te doen geloven, dat voor alle vrouwen ieder huwelijk met de jaren zo moest eindigen, — op deze vreugdeloze wijze, — en dat het liefdesgeluk waarvan meisjes dromen slechts kon bestaan in romans.

Vier jaar lang had zij nu zo geleefd in mijnheer Godschalks huis en bed. Zijzelf had nog niet opgelet dat haar diepste decepties en depressies samenvielen met de dagen waarop ze, iedere maand opnieuw, de zekerheid ontving dat ze geen zwangerschap behoefde te verwachten en waarschijnlijk zou ze hebben geglimlacht om de gedachte dat dit haar een teleurstelling zou kunnen zijn. Maar ieder-maal als ze, na de periode, zich weer had te begeven in de echtelijke gemeenschap, bleek die stuitender en zinlozer geworden, een onsmakelijker corvee. En de ondergrondse herinnering aan die nachten vol tegenzin bleef overdag in haar knagen als een naamloos zeer, een kleine geïnfecteerde plek in haar bewustzijn, die niet deed schreeuwen van pijn, die ze zelfs tijdelijk kon vergeten, maar die haar deed opschokken als een woord of gebaar van de echtgenoot er toevallig aan raakte. Tot haar eigen verwondering, hoorde ze zichzelf wel eens kreunen als ze alleen was, ze wist niet waarom. Des te beter wist Maurice Godschalk wat het betekende als zijn jonge vrouw haar donkere dagen had, hij wist alles bij vol ver

156