Henri van de overkant

getrokken door Henri’s gevoelige glimlach, die hij niet begreep en toch wilde kennen. Steeds hardnekkiger trachtte hij hem te doen deelnemen in de interessen van zijn eigen leven.

Daarom had hij hem nu ook gevraagd om mee te gaan naar ‘De Zaaier’, de debating-club der jonge socialisten, waar hij al wat gezag had. Maar Henri bleef afkerig, hij wilde niet ergens heen gaan waar veel werd gepraat, dat gaf hem hoofdpijn. ‘Och nee, wat heb ik daar nu te maken?’ zei hij. ‘Ik begrijp niet wat jullie aan me zouden hebben, - ik ben niets en ik ken niets en een meer of minder doet er niet toe.’

‘Meen je werkelijk wat je zegt?’ vroeg Mark.

‘Natuurlijk!’ zei Henri.

‘Dat een meer of minder er niet toe doet?*

‘Ja,’ zei Henri.

‘Dan zal je de wereld nooit een stap vooruitbrengen!’

‘Ik geloof nu eenmaal niet dat de wereld op me wacht!’ zei Henri. Hij kreeg opeens een onaangenaam gevoel in zijn rug, alsof hij door Mark Zadoks werd opgejaagd. Alsof hij zich voelde duwen naar een kant, die hij uit zichzelf nooit op zou gaan.

‘Het kon wel eens wezen, dat jij zat te wachten op de wereld,* zei Mark Zadoks en zijn stem was helemaal volwassen, diep als van een man. Henri begreep alleen aan de stem wat Mark bedoelde. ‘Laat me met rust!’ zei hij, en die woorden kwamen ook uit de hoek van zijn hart waar hij zich volwassen voelde.

‘Ik ben toch een verdomd slechte propagandist,⁵ bromde Mark Zadoks verdrietig. ‘Nu lopen we al een half jaar samen, als je nu nog niet weet dat je erbij hoort dan ligt het aan mij.’ En hij spuwde in het water van de Keizersgracht, waar ze stonden te wachten aan de walkant.

De zon scheen hoog en helder en ieder waterrimpeltje ketste lichtvonken. Om hem heen gonsden en lachten de jongensstemmen en de klokken van de Westertoren galmden daartussendoor dat het pas half negen was. Ze waren lang voor tijd en konden nog wel tien minuten heerlijk buiten in de zon blijven staan. Henri had werkelijk spijt dat Mark Zadoks geen plezier daarvan kon hebben. ‘Och,’ zei hij verontschuldigend, ‘’t ligt natuurlijk aan mij. Ik ben zeker een beetje te lui om de wereld vooruit te helpen. En ik ben ook pas zestien.’

‘Pas zestien!’ zei Mark verontwaardigd. ‘Mijn vader moest je horen! Die is vroeger diamantbewerker geweest, hij is alleen de winkel begonnen omdaf iiij een zwakke borst had. Nou, in de tijd van de bondsfabriekenstaking was hij nog slijper, chips-slijper, hij verdiende amper een boterham en we waren met ons zevenen. Eerst

153