Henri van de overkant

kantoor zat Maurice Godschalk naast het glimmende telefoontoestel, dat hij als modern zakenman kort geleden had doen aanbrengen, maar dat nu een zelfstandig ding was geworden, waaruit gevaar dreigde. Hij had zijn hoofd in zijn handen gelegd en staarde voor zich uit in een empire-spiegeltje, - zijn gezicht keek hem lijkgroen aan uit het oude glas maar hij zag het niet, hij wachtte. In de late avond rinkelde plotseling de schelle telefoonbel vlak naast zijn oren, rillend nam hij op. ‘De toestand is precair, komt u liever hierheen.’

Terwijl hij naar de stalhouder in de Zandstraat liep, begon de Zui-dertoren te spelen, onzichtbaar in het diepe donker boven de nachtelijke huizen, - eerst kwam het klingelend klokkewijsje en toen de twaalf galmende slagen. Maurice Godschalk liep voort in een vreemde leegte tussen twee dagen.

En een maand later was Julie buiten gevaar. Mijnheer Godschalk zat naast het ijzeren ziekenhuisledikant en knikte opgewekt naar het bleke, smalle gezichtje. Hij mocht nog niet veel praten, maar in zichzelf overlegde hij gedurig, druk en gelukkig, hoe hij haar binnenkort meer naar huis zou nemen en daar verder vertroetelen en verzorgen. Zij was zijn kleine vrouwtje, nu was ze hem voor de tweede maal gegeven en nu behoorde ze hem alleen, - maar hij zou haar anders gaan behandelen, meer als het kind, dat ze nog was, — nu moest ze zich laten leiden. Misschien was het ook goed om maar zo gauw mogelijk maatregelen te nemen voor haar kerkelijke overgang, ze kon eigenlijk niet veel bezwaren hebben.

Nog dezelfde dag stuurde mijnheer Godschalk een kolossale vergulde mand met gele rozen naar de professor. Daarna garneerde hij zijn portefeuille met bankbiljetten en ging dokter Querido opzoeken op zijn spreekuur.

‘Neen, neen,’ zei dokter Querido, ‘ - u krijgt de rekening van Treub, ik reken alleen mijn visites. Bent u al bij de prof geweest?’ ‘Niet op zijn spreekuur,’ zei mijnheer Godschalk, ‘ik heb alleen een paar maal mogen opbellen om te horen hoe het ging.’

‘Dan zou ik hem toch eens gaan opzoeken,’ zei de dokter. ‘Allicht geeft hij u nog wat raad, - men moet een beetje geduld hebben met een vrouw, die dit heeft meegemaakt.’

‘Waarom?’ vroeg mijnheer Godschalk verontrust. De dokter haalde luchtig zijn schouders op. ‘Is er dan nog iets?’ drong mijnheer Godschalk aan, zijn hart klopte in zijn keel.

‘Welneen!’ zei de dokter, maar zo overblijmoedig, dat mijnheer Godschalk al zijn natuurlijk wantrouwen omhoog voelde stijgen. Tegelijk werd hem bewust, dat dokter Querido, die hij toch al ja

135