Henri van de overkant

Enfin, zoals ik zei, dat zijn uw zaken en niet de mijne. De hoofdzaak is, dat we het vrouwtje erdoor halen, - om twee uur komt de brancard.’

Terwijl Maurice Godschalk half versuft het dokterskoetsje stond na te kijken, viel hem, zonder nawijsbare aanleiding, plotseling in dat hij Julie nog nooit had gevraagd of ze jodin wilde worden. Het gaf een rare klap in zijn hersens, hoe was het mogelijk dat hij nooit aan zoiets had gedacht? Even stond hij er perplex van.

Toen haalde hij zijn schouders op, - natuurlijk had hij het niet gevraagd. Natuurlijk had hij zich Julie nooit kunnen voorstellen als ritueel levende jodin, - zoals zijn moeder bijvoorbeeld en zijn eerste vrouw, die op de dag van haar huwelijk haar kortgesne-den haar had moeten bedekken met een vals kapsel. Julie was zo totaal anders - en juist omdat ze anders was, had hij haar gewild. Maar dokter Querido had gelijk, de tijden gingen zelf veranderen. Als Julie nu overging tot het jodendom en zich kerkelijk liet trouwen, hoefde ze verder niet aan alle ouderwetse gebruiken mee te doen, - men was hier in Amsterdam tegenwoordig toch niet meer verplicht om vast te houden aan antieke oosterse gewoonten! Maar wel moest men weten waar men thuishoorde, godsdienst gaf een houvast, een ruggesteun, - dat had een mens blijkbaar toch nodig. Hij zou er haar over spreken, ten slotte was haar vader van joodse afkomst geweest...

Toen hij zover was gekomen, knapte plotseling de draad waarlangs deze overwegingen zich hadden ontrold in zijn door vermoeidheid wegsuffende hersens. Het afwezige argumenteren brak af, een nieuwe, gloeiende angstgolf sloeg uit zijn hart omhoog over zijn lichaam, dat plotseling zweette van ellende. Alle mogelijkheden verdwenen voor deze éne martelende werkelijkheid: - dat hij haar zou moeten verliezen als er geen wonder gebeurde, - dat hij haar zou moeten missen. Hij liet zich op de hallbank zakken en snikte achter zijn handen zoals hij nog nooit had gesnikt.

Des avonds smeet hij met wellust madame Pion buiten de deur. Ze had haar koffers gepakt toen hij dreigde met de politie, -‘maar contract is contract’ had ze gezegd, waarna hij zich niet had kunnen bedwingen en haar met twee vuisten buiten zijn huis had gestoten. De meiden, die waren komen aanlopen op het hysterisch gegil der Fran^aise, hadden zich dermate ontzet van de grimmige woede op mijnheer Godschalks wit gezicht, dat ze weer waren af gedeinsd langs de keukentrap. Nu lag het huis onheilspellend stil, alleen de kleine griffon trippelde op tikkende nageltjes ongedurig zoekend kamer-in en kamer-uit. Beneden echter in het

134