Henri van de overkant

warmte en diepte, waarin geen onderscheid meer bestond tussen zijn eigen aandoeningen en die welke hij aflas van haar beminde verschijning. Hij onderging haar uren van gedruktheid alsof in hemzelf de tijd even angstwekkend zinloos stilstond als voor haar. Nimmer had hij geweten, dat men zich zo verliezen kon aan iets buiten zichzelf. Het was of de kern van zijn bestaan zich had verplaatst en nu lag gevat in deze vrouw, die hij adoreerde.

Ook zijn fysiek was nog steeds bijna beangstigend sterk gegrepen door haar verschijning. Zijn ganse lichaam was verliefd, verliefd op haar schoon smal lijf, van haar warme zijden krullen tot haar fijne hielen, maar vooral weerloos verliefd in c’e flexibele mogelijkheden, die hij aanwezig wist op haar kleine geurige meisjesmond en in de zoete, verborgen geheimen van haar lichaam. Al zijn vlees hunkerde naar het ogenblik waarop ze zich gans zou overgeven en hem willig zou toestaan een antwoord in haar te wekken. Maar zijn aanrakingen lieten haar koel en zijn subtiel meegevoel maakte het hem onmogelijk iets te forceren. Alleen zijn ogen, die het zich niet lieten ontzeggen om zich te goed te doen aan haar aanwezigheid, verrieden soms op pathetische wijze zijn ongestild verlangen. Ook nu, terwijl hij afwezig steunde tegen de rand van de bahut, volgde zijn blik haar tedere lichaamslijnen met het innig behagen, dat zijn handen nog steeds moesten ontberen als hij het jonge vrouwtje in zijn armen hield. Hij was de enige die kon weten welk een vogelschuw wezentje stak in dit elegant en grillig persoontje, dat zo levendig praatte en koketteerde en zich zo geraffineerd kleedde, dat heel Amsterdam haar tot alles in staat achtte, - hij kende haar kinderlijk ontspannen slapend gezichtje, zoals het op haar kussen, naast het zijne, in zijn breed bed lag. ‘Ze is nog een kind, geen vrouw,’ zeide hij zich, iedermaal als hij voelde hoe emotieloos ze zich terugtrok, zodra zijn armen haar na het intiem moment de vrijheid hergaven, en troostte zich zo over zijn teleurstellingen.

Hij had die teleurstelling nog wel geen naam gegeven, hij erkende ze nog niet. Soms, in zijn dagdromen, als hij werkeloos stond tussen zijn kostbare voorraden, leefde hij zich weg in een toekomst, waarin hij Julie had gewonnen, waarin haar onverschillige toegeeflijkheid zou zijn ontbloeid tot passie. Dan stelde hij zich voor hoe ze zou opengaan voor zijn verlangen en in zijn hart gloeide een verrukking, groter dan zijn lichaam ooit had gekend. Dan zagen zijn bedienden vermaakt de vage jonge glimlach om zijn mond die daar vroeger nooit was geweest en die hen elkaar deed aanzien met een oneerbiedig knipoogje.

Hij wist zelf wel dat de mensen hem anders aanzagen dan tevoren, dat hij een deel van zijn prestige bij de wereld was kwijtgeraakt,

121