Henri van de overkant

brande kroeskrulletjes. ‘Ik geloof dat ik maar naar boven ga voor een dutje, wat zou men op zo’n dag anders doen?’

‘Drinken!’ zei Julie. Ze strekte een kleine smalle hand naar het cokesvuurtje dat helrood gloeide tussen de spijlen van het gesmede Franse haardje. ‘Mon ami, wat is dat voor een land waar men half juni nog stoken moet? Geef me een hete cognacgrog, Margueritte.’ ‘Neen!’ protesteerde mijnheer Godschalk, ‘onzin, wie drinkt nu cognacgrog in juni en dan midden op de dag?’

‘Margueritte!’ zei Julie halfluid en madame Pion opende al de palissander bahut. Achter de spiegeldeuren stonden de glazen aan-eengeschoven tot lange rijen, madame Pion vond de grogglazen in hun zilveren houders, ze zette er drie uit.

‘Niet voor mij!’ waarschuwde mijnheer Godschalk.

‘Alleen cognac dan?’ vroeg madame Pion.

‘Niet midden op de dag.’ Mijnheer Godschalk stond op en zette een van de glazen terug op de plank. ‘Kom Julie, wees jij nu ook verstandig, neem een warme kruik en ga een uurtje liggen. Als het buiten opknapt kom ik je roepen, misschien wandelen we dan nog wat langs de grachten.’

Julie had haar wenkbrauwen gefronst, haar ogen gingen heel even rond open in het driekantig gezichtje. ‘Ik ga niet liggen midden op de dag, m’ami. - Dat is geen grog, Margueritte, dat is slappe thee. Nog een scheutje, goed zo!’ Ze roerde lang en grondig, het tikken van de lepel hinderde mijnheer Godschalk op ongekende wijze. ‘Maurice, trek niet zo’n pijnlijk gezicht, - waarom ga jij zelf niet een uurtje slapen? Ik roep je wel als het buiten opknapt.’

Maurice Godschalk stond nog bij de kast, hij voelde zich weifelen tussen zijn verlangen om Julie het glas af te nemen en zijn vrees om haar, juist vandaag, onaangenaam te stemmen. In zijn onzekerheid bleef hij staan, leunende tegen de kast, zijn blik gleed over de beide vrouwen.

Madame Pion had zich aan de andere zijde van de haard gezet, in de oude mahonie leunstoel van zijn vader, die daar jarenlang alleen voor hemzelf gereserveerd was geweest, maar dit laatste had hij madame Pion nooit kitnnen duidelijk maken. De ouderwetse guéri-don stond erbij aangeschoven, daarop prijkten nu de beide geelglan-zend gevulde glazen waarin de rossige glimpen van het haardvuur vonken schoten. Terwijl hij keek naar het tafeltje, waarop hij zich de pijpewisser van zijn vader herinnerde, voelde hij zich plotseling op vreemdsoortige wijze verbannen uit een vroeger bestaan, onverbiddelijk binnengestoten in een nieuwe werkelijkheid. Hij greep met beide handen achter zich naar de rand van de bahut, zo bleef hij afwezig toezien hoe de vrouwen hun glazen opnamen,

118