Henri van de overkant

gen en kamers en het oude bruine pianootje, waarop rijen familieportretten hadden gestaan, werd vervangen door een gladde zwarte Pleyelvleugel, waaraan tante Julie Franse liedjes zong, die door madame Pion werden begeleid als er niemand anders was.

Meestal was er wel iemand anders. Henri had nog nooit zoveel mensen in huis gezien. Juffrouw Augusta had altijd een beetje stuurs gekeken als zijn vader een gast meebracht, ze hield niet van vuile voeten op haar zeilen. Maar tante Julie inviteerde iedereen die ze ontmoette, ze zei dan: ‘venez-donc m’amuser un peu’, en hoewel Henri kon zien, dat zijn vader lang niet altijd meedeed aan de invitatie, kwamen de mensen toch. Vooral in de tijd van de kroningsfeesten was het erg druk geweest, iedere avond in bed, had hij gehoord dat er mensen mee naar huis kwamen die nog moesten eten en drinken, dan werd er naar de keuken gebeld en hoorde hij Sellie en Doortje heen en weer lopen.

De kroningsfeesten waren hemzelf eigenlijk tegengevallen. Het was begonnen met een intocht van het koninginnetje door de statig versierde Sarphatistraat. Hij had op een tribune gezeten naast zijn vader, de dames waren er ook bij want madame Pion had tegen tante Julie gezegd, dat ze alles moesten zien nu er eens wat te zien was in Amsterdam. Daarom had pa kaarten gekocht voor allerlei tribunes. Voor de intocht moest men vroeg zijn plaats innemen, anders lieten de agenten en huzaren niemand meer door, en zo had Henri wel drie uur op de houten tribunebank zitten wachten en kijken. Het kijken werd langzaamaan moeilijk, zo moeilijk dat men er hoofdpijn van kreeg, want er viel eigenlijk niets te zien, alleen rijen mensen op straat en mensenhoofden voor alle ramen, en gewone zwarte dichte rijtuigen, die midden door de brede leeggemaakte straat reden naar het Weesperpoortstation.

Toen de stoet eindelijk aankwam, werd het wel even een prettig gezicht. Het koninginnetje had er heel gelukkig uitgezien en had uit haar staatsiekoets lief gewuifd naar alle kanten, het leek werkelijk veel op de platen in zijn oude sprookjesboeken, de mooie witte paarden aan de hand van de rood-met-gouden palfreniers trokken het verende rijtuig met het lichte wuivende meisje, dat koningin zou worden. Maar alles was in een minuut voorbijgeweest en toen drongen de mensen op elkaar in als een warrelende mierenhoop, sommigen hadden pauweveren waarmee ze iedereen kriebelden en anderen bliezen op schelle kermisachtige mirlitons. Madame Pion klaagde dat ze stijf was van het stilzitten en tante Julie zei: ‘as-tu-vu son chapeau? quel horreur.’ Iedereen en ook hijzelf was een beetje ontevreden thuisgekomen.

Alle dagen van de kroningsweek hadden zo’n kleine ontevreden

107