Henri van de overkant

niet een zwarte nikker geworden omdat hij zijn dronken vader bespotte? Je vader is je vader, — maar denk eraan, die vrouw is je moeder niet.’

Nog enige weken liep Henri rond in een vrijheid die tenslotte heel ongezellig werd, omdat Sellie niet meer op hem lette nu ze haar moeilijkheden had met madame Pion.

Hij wachtte dus maar op zijn vader en tante Julie.

Toen eindelijk op een middag de Victoria stilhield voor de stoep, voelde hij zijn hart kloppen. Zijn vader reikte de hand aan een dame, die eigenlijk een elegant gekleed mooi meisje was. Het sierlijke persoontje nam de hand, weifelde even op de rijtuigtrede en tipte toen nerveus met de punt van een hooggehakt schoentje de stroken van haar wijduitstaande rok opzij. Even keek ze omhoog langs de stoep en de gevel, trok een schoudertje op en sprong van de trede op de grond.

Toen wist Henri dat oom Eli gelijk had. Deze vrouw was inderdaad zijn moeder niet

Zonnige dagen en regendagen wisselden elkaar af, de stad werd warm en stoffig of kil en vochtig, en begin juli deed Henri toelatingsexamen voor de Handelsschool, in het ‘Huis met de Hoofden*. Dat huis stond op de Herengracht en er hoorde een heel griezelig verhaal bij van een dienstmeid die aan zeven dieven successievelijk het hoofd had afgeslagen, zoiets als de geschiedenis van Ali Baba’s slavin. Onder al de angsten, die de examenvragen hem bereidden, vond hij het toch een beetje aardig, dat bij deze school waarvoor hij nu examen deed, zo’n interessante legende behoorde. Terwijl hij, na het koffieuurtje, de gevel stond te bekijken en overlegde door welk kelderluik de duiven nu wel hun hoofd hadden gestoken, was hij zelfs even vergeten, dat hem nog een uur mondeling Nederlands wachtte, waarvoor hij bang was omdat hij niets van ontledingen begreep. Drie dagen later kwam het briefje dat hij was toegelaten, en toen hij zich niet blij genoeg voelde, merkte hij pas hoe jammer het was, dat hij nu nooit meer gewoon langs de Raamgracht naar zijn eigen school zou gaan.

’s Middags aan tafel liet tante Julie, die soms heel aardig kon zijn, een fles champagne brengen, hij kreeg een portglas vol, maar het viel erg tegen. Zijn vader wilde met tante Julie klinken op een mogelijke ‘blijde gebeurtenis’ waarvan hij niets afwist en waartegen tante Julie haar wenkbrauwen fronste. Hij begreep niets, alleen

103