Henri van de overkant

‘Ja, ik zal niet komen! Op jouw barmitswe!’ Oom Eli had geen invitatie voor de dag nodig, dat merkte men wel. ‘En als je zover bent met je parsje, mag je hier eens komen lajenen, dan helpt de gazzan je nog een beetje, nietwaar mijnheer Polak? En ik heb nog een best talith liggen, er is nog geen sleetje aan, dat is voor jou.’ ‘Dank u wel,’ zei Henri. ‘Maar het duurt nog een hele tijd, gelukkig. Eerst gebeuren er nog een heleboel andere dingen. Pa komt thuis over drie weken, en dan moet ik examen doen voor de Handelsschool en dan krijg ik vakantie en dan zijn er de kroningsfeesten en dan is het pas zover.’

‘Maar die tijd komt toch,’ zei oom Eli. ‘En al die dingen, die je opnoemde, zijn lang niet zo gewichtig als je barmitswe. Want dan word je een mens die moet weten wat hij doet.’

Henri zuchtte. Hij vond het toch nog gewichtiger, dat pa nu thuis kwam met een nieuwe vrouw, want niemand kon weten hoe het thuis zou worden als die er kwam wonen. ‘Gaat u nog wandelen, oom Eli?’ informeerde hij. Hij had zich nu eenmaal voorgenomen om vandaag over pa te spreken, maar dat ging niet als al die oude heren eromheen zaten.

‘Wandelen?’ vroeg oom Eli. ‘Hoezo?’

‘Nou, dan kon ik een beetje meelopen,’ zei Henri, ‘ik moet eerst om halfzes thuis zijn.’

‘Goed, goed,’ knikte oom Eli, - het leek Henri dat oom Eli hem had begrepen en dat was prettig.

Ze liepen de Nieuwe Keizersgracht af langs de stille kant van het Gasthuis, daar was het net als buiten de stad, er liepen geen mensen en de bomen ritselden van vogels. Toen een ommetje langs de Muidergracht en terug naar het Hortusplantsoen. Het ging voetje voor voetje. De oude heer Godschalk liep iedere middag nog wel zijn halfuurtje, maar dit was de eerste zomerswarme dag en zijn hart wilde niet meer zoals vroeger. Toen ze het Hortusbrugje opliepen, had hij zich tot zijn eigen misnoegen moeten vasthouden aan Henri’s arm, maar tegelijk had hij tevreden gevoeld dat de jongen steviger werd, men kon inderdaad al op hem leunen. Het was een aangename en geruststellende gewaarwording, alsof uit het kind nu een gelijke ging groeien, een onverwachte en nieuwe vriend nog aan het eind van dit leven. Hij liet Henri’s arm niet meer los. Henri had telkens willen beginnen over wat hem op het hart lag maar hij had ook telkens niet gekund, want hij merkte wel dat het oude heertje veel moeite moest doen om gelijke stappen te maken naast zijn vluggere voeten. Maar nu vonden ze een net, schoon bankje, dat oom Eli nog afsloeg met een zakdoek en toen zaten ze naast elkaar. Oom Eli trok figuren in het zand met zijn stok,

101