De doolhof

„Leer mij hoe ik moet leven, Vader," smeekte ik in pijn.

Hij schudde het hoofd. „Ik kan u evenmin leeren leven als ik voor u kan eten of slapen. Maar ik wil u zeggen hoe ikzelf heb geleefd in den aanvang toen dit alles mij nog niet bewust was naar het verstand. Als ik bemerkte dat mijn gedachten waren afgedwaald uit Zijn nabijheid, dat ik zorgelijk vreesde voor mijzelf of anderen, riep ik mij terug, alsof ik een kleine jongen was weggeloopen van zijn moeders huis en in gevaar om te verdwalen in onze bergen. Dan bracht ik mijzelf terug in Gods Liefde en zei: „Zie, nu ben je weer thuis, wees niet meer zoo onvoorzichtig." En het heeft mij zeker een paar jaar gekost eer ik niet meer van huis liep. Maar later behoefde ik niet meer zulke verzinsels te gebruiken want ik woonde overal en altijd in de blijdschap en kon mij niet meer bezorgd maken. Men moet eerst willen en pogen, mijn zoon. Het is hoogmoed om stil te zitten en te wachten op het verblindend licht dat de Heiligen verschijnt.”

Hij zweeg en ik luisterde naar wat ongezegd was gebleven. Zeker waren hem nog andere, diepere geheimen bekend dan wat hij mij als raad mee wilde geven. Want ikzelf, hoezeer ook getroffen en ontroerd, wist zijn woorden ontoe

219