De doolhof

reikend. Hoe verklaarde zijn geloof aan de Barmhartigheid Gods de spartelende vlieg in het web van de spin, den gevangene in de Bastille, de stervende moeder in het kraambed? Aarzelend zei ik tenlaatste:

„Ik wil gaarne beproeven den weg te gaan dien gij mij aanwijst, Vader. Maar al wat ik zie bij mensch en dier en zelfs in de kale rotsgesteenten, die vergruizelen en vergruizeld worden als de orkaan ze omlaagslingert, wijst mij naar een blinde en vernielende kracht, even machtig als de barmhartigheid die uw leven leiding geeft. Ik ben een ander mensch dan gij, een vechter van nature. Zijt ge zeker dat ook ik, als ik u volg, zal gelooven wat gij gelooft?”

De zon was reeds lang ondergegaan. Over den kruidhof lag de opaalblauwe schemer van den zomernacht en ik bedacht dat hij zelfs deze niet zag, maar in het inktzwarte duister moest leven. Mijn hart stroomde vol van liefde en weemoed. Ik voelde mij zoo machtig tot hem getrokken alsof ons beider wezen tezamensloeg in een enkele hoog heffende golf. Onwillekeurig vouwde ik mijn handen. Hij zeide:

„De barmhartigheid Gods is in alle creaturen. Hoe zouden wij daarzonder levend zijn? Alles wat gij voelt en denkt en ondergaat, mijn zoon, is teeken dier barmhartigheid. Elke pijn en elk

220