De doolhof

had gezien dan dat waarmee zijn vingers die schoone rondheid hielden. Mijn eigen perzik smaakte er anders door en ik genoot haar eerbiedig. Zooals hij daar zat, was hij in al zijn mis-vormdheid waardiger en vromer dan ik hem vroeger ooit had gezien. Toen was hij een ijverig en bekwaam en goedwillend mensch, nu scheen hij mij bijna heilig. Ik wist hem niet te antwoorden, zoodat de stilte die volgde, mij tenslotte ongedurig maakte. Overbuigend schonk ik den licht mousseerenden dessertwijn in zijn glas. „Hebt ge wijn bij ons willen koopen?” vroeg ik. Hoewel ik zelf hoorde hoe bot ik zijn gedachtengang afsneed, wist ik mij niet anders te helpen dan dat ik het gesprek overbracht op de dagelijksche dingen.

Hij ging gewillig in op mijn vraag. ,,Ik ben door onzen Prior uitgezonden om den wijn voor dit jaar in te slaan. Er is veel noodig voor ons klooster, niet alleen voor ons dagelijksch gebruik, maar ook voor de vreemden die onderdak komen vragen. Verleden jaar heeft men mij naar Auvergne gestuurd, blijkbaar is men niet ontevreden geweest. Zelf ben ik God dankbaar dat ik nog ben te gebruiken al kan ik geen zieken meer helpen.”

Ik hield het niet langer uit. „Vertel mij toch wat u is overkomen,” zei ik. „Ik heb vaak

207