De doolhof

in dien grond en tusschen het volk dat haar had aanvaard in haar glimlachende onbewustheid? En, bekende ik mij, hoe kon ik voor haar kiezen naast wien zij rusten wilde, den echtgenoot of den geliefde? Ze mocht blijven liggen op het kleine dorpskerkhof waarover de bloesems der naburige boomgaarden heendreven op den vochtigen Westenwind. Wellicht zou ik daar later een eigen crypt doen metselen, ook voor mij.    _

In den doolhof had ik nog geen voet gezet. Wel had ik Jeröme opgedragen om de misbruikte skeletten te doen begraven in een gezamenlijk graf, maar ik had nog geen moed of lust gevoeld om den onderaardschen tocht te maken en te zien of hij mijn order had uitgevoerd. In mijn wankelen geestesstaat vreesde ik de invloeden die mij vorige malen daar beneden hadden beslopen. Wel dwaalde ik veel door de tuinen en hoewel ik nimmer in hun schoonheid kon opgaan als in de diepere aantrekking van het rui-schende bosch, toch waardeerde ik hun fijn, overwogen vormenspel. Vooral de wijde bloementuin, een onoverdekte zaal waarin rijke kleurboeketten zich boven wit marmer hieven, was een lust voor de oogen. Maar de enkele maal, dat ik een boek tusschen de vingers nam, zette ik mij daarmee het liefst in den kleinen

201