De doolhof

bood ze zich mij in mijn droom. Maar ik had mijzelf gezworen, dat ik haar slechts als een gezond en tevreden mensch in mijn arm wilde nemen, bereid om leven te geven aan een zoon, die met heldere oogen naar de wereld kon zien. Zoolang mijn eigen en elk bestaan mij slechts een pijnlijke vraag was, mocht ik haar niet naderen.

Uit Château d’Auzun schreef ik haar wat mij tot de reis had bewogen en vroeg haar vergiffenis wijl ik haar rust had verstoord. Ik wist dat ze mij vergeven zou, want zij kende de liefde en wist dat men haar bewegingen en overwegingen niet door den wil kan dwingen. Ik verbaasde mij ook niet dat zij geen antwoord meer zond en zag daarin geen gekrenktheid maar schroom om mij te beïnvloeden. Haar zacht en vrouwelijk wezen, afwachtend en ontvankelijk, wist niet van opdringendheid.

Op Auzun volgde ik voorkeurloos het protocol dat Jeróme daar nog steeds onveranderd handhaafde. Hij kende geen ander en waarom zou ik niet evenzoo kunnen leven als wie mij vooraf waren gegaan? Enkele al te zichtbare onzinnigheden schafte ik af, zoo wenschte ik geen toeziende lakeien bij mijn toilet en de voorrijder die de boeren en hun kroost bij mijn nadering van den weg moest jagen, kreeg een ander emplooi. Doch iederen middag opnieuw wachtte

199