De doolhof

anders gezien dan dat ik half bezwijmd de kaars uit mijn handen liet glijden.

Maar menigmaal denk ik, dat de zachte Moeder mij wilde bijstaan, opdat mijn stomme onlust zou overgaan in het heelend berouw en dat Zijzelve mij in dien Kerstnacht op het pad zette, dat mij uit den dool zou helpen.

Hoe het zij, het boerenvolk, bijgeloovig als het is, achtte het een slecht teeken dat de kaars mij was ontvallen en ging beklemd huiswaarts. En wellicht zijn zij die van zon, regen en aarde leven ook meer geneigd om de macht van het toeval te vreezen, want zij ervaren dagelijks dat dat wat ons toevalt, zijn eigen onkenbare wetten heeft.

Zelf ging ik later heen dan zij, want ik had nog met den geestelijke gesproken en hem verzocht om een week lang de mis te lezen ter afwending van mogelijk onheil dat ik mocht hebben veroorzaakt. Suzanne had ik vooraf heengezonden met onze bedienden en zoo ging ik alleen langs den grooten weg terug. Maan en sterren stonden hoog en onbereikbaar boven in de zwartblauwe vrieslucht, alle lichten hadden zich weer van het lage land teruggetrokken in de veiliger hemelsche verten. Het uur der Geboorte was voorbij.

Ik ging heuvel op, heuvel af, tot ik kwam

13    193