De doolhof

voortgang had, viel mij in, dat ik nu iets voor hen kon doen. Na Nieuwjaar zou ik met den rentmeester de pachtlijsten doorzien, het was al het minste dat ze mochten verwachten. Maar het volgend moment wist ik ook, dat ik niet hiertoe zou komen. Het eischte een belangstelling die ik niet had, voor geen enkel ding.

Op dat oogenblik klonk de altaarschel. Het helle, reine geluid trok mij weg van mijn overleggingen. Ik boog mijn hoofd dieper en wachtte wat de mis mij brengen zou. In jaren was ik niet ter kerke geweest.

Doch na den zegen stond ik op zooals ik was neergeknield, even leeg en moe als alle dagen tevoren. En toch was dit de Kerstnacht, die vrede brengt aan allen die van goeden wille zijn. Ik voelde mij bitter arm en uitgestooten, al zat ik ook in de gesneden eiken bank met het wapen van Auzun boven mijn hoofd.

Nu moest ik naar oud gebruik de rij aanvoeren die zingend om de kribbe ging en de wieg van het Kindeke deed schommelen. Het was voor het volk ieder jaar weer een dierbaar oogenblik. Allen gaven elkaar de hand en trokken in een langen slinger voorbij het Maria-altaar, waarnaast de kribbe stond opgesteld. Heer, boer en knecht met hun vrouwvolk gingen dit eene uur tezamen en als gelijken voor God langs

191