Het oogenblik

graaide en geld kon geven, «—- vader waarop hij wel eens, een enkele maal, trotsch was geweest ....

Een weeë pijn drong naar zijn keel. Opeens voelde hij zich zitten op een laag bankje tegenover de groote handen van vader, die met vlugge wendingen een vlijmscherp zakmes dreven door het stukje kachelhout, waaruit een paardje ontstond voor zijn oogen.

Het paardje, dat jarenlang op zijn beddekastje had gestaan. Hij was er heel trotsch op geweest.

Trotsch? Zijn lippen klemden zich opeen, zijn keel slikte iets terug. Hij zag neer op het breede, verstarde gezicht waarin de paarsblauwe oogleden pijnlijk wegzonken als naar binnen geslagen builen; hij zag het witte laken spannen over den opgezetten buik. Trotsch?

Dit hier had vader van zichzelf overgelaten, -— dit was voor moeder en voor hem om op te ruimen: •—» deze kist, die vader had gevuld met zichzelf.

Tot het laatst moest hij stoornis zijn in huis, •—- moest hij anders zijn dan andere vaders. Zelfs nu hij stil was, lag hij daar en toonde schaamteloos zijn driftige onredelijkheid uit de donkere wond boven zijn oor.

Tot het laatst. Tot hij zich liet wegdragen.

De student boog zijn hoofd diep over de kist, zijn haar viel over zijn oogen, hij streek het achteruit. Een diepe rimpel sneed zich tusschen zijn wenkbrauwen en zijn blik werd scherp, nauwkeurig bekeek hij den lood-blauwen kring om de kleine geschroeide kern. Toen richtte hij zich weer omhoog.

Dit was dus het einde van vader.

Ja, -—en van hemzelf het begin.

Heel duidelijk voelde hij zich staan aan zijn eigen begin.

86