Het oogenblik

die twist beteekende in huis, en angst, en ook avontuur en overdaad. Vader, die nu stijf lag als een bevroren ding.

Hij boog zich over de kist. Zijn oogen hadden al het andere verloren, hij boog zich en keek, —- dit moest gezien worden, twee dagen lang had hij gereisd om dit te zien.

De wond. Waar was de wond?

Hij zocht, •— „voor het hoofd geschoten” had de meid huilend gezegd, het hoofd moest het zijn, waar was de wond?

Toen zag hij boven het oor een kleine, vernielde zwart-geschroeide plek, nog juist zichtbaar buiten den witten doek. Juist, •— nu was het gezien.

Dit was dus het einde van vader. De kleine schotwond boven het oor -— en stilte. Vreemd, «— vader, die stil was geworden.

Hij richtte zich op. Beneden hem, nauw afgepast binnen de eiken wanden lag het groote lichaam, dat had ge-loopen en gezongen en gevloekt en geheerscht binnen het huis, het lichaam waarvoor hij vroeger zoo vaak bang was geweest omdat het rook naar drank en te veel plaats innam, en omdat het roode hoofd zoo vreemd veraf bleef.

Ongelooflijk. Dit platgelegde lichaam was vader, die stil was geworden.

Vader, die de kamer op en neer liep als in een kooi en twistte om antwoord te krijgen van moeder; vader, die fel praatte en gebaarde aan de telefoon en driftig neersmeet als de zaken tegenliepen, vader, die paarden kocht en zelf reed in het park, vader, die in zijn vestzak

85