Het oogenblik

doodgewone man, die doet geen dingen waarvan men kan lezen in romans. Hij ging ook niet onder een spoortrein liggen, hij had immers nog nooit in zijn leven bedacht, dat men zelf een eind aan alles kan maken 1 Hij had natuurlijk zonder erg in een gracht kunnen loopen, omdat hij steeds maar naar zijn eigen voeten keek, doch zelfs dat gebeurde niet. Wel werd hij even bewusteloos thuis gebracht als een pas opgevischte drenkeling, maar zijn bewusteloosheid was van een andere orde. Hij was eenvoudig een kroeg binnengeloopen in plaats van de gracht, en had zijn bewustzijn verdronken in een afdoende hoeveelheid jenever. Zooals een gewoon mensch dat doet als hij geen raad meer weet.

Hij werd thuis gebracht door een kennis die medelijden had, wijl hij den man vroeger wel met het dochtertje had zien kuieren en zelf ook meer dan eens aan den lijve had meegemaakt hoe een dom mensch die geen raad meer weet, zich voelen kan. Dus sleepte deze mede-mensch den man niet al te hardhandig de twee trappen op naar de mooie voorkamer, waar de vrouw achter de verschgezette zondagsche koffie wachtte. Daar zette hij hem op een stoel en wilde gaan.

Maar juist toen de kennis in het heengaan zei:,, Je mag hem wel in het oog houden, moeder, anders gaat hij rare dingen doen” ....

spuwde de man zijn heele opgekropte, volgezopen maag leeg op het mooie axminster karpet, waarover hij anders alleen op pantoffels mocht loopen.

En de vrouw, krijtwit, met haar twee handen stijfge-klemd over haar mond, bezeten van een nog heviger schrik dan toen haar het verminkte kind in huis werd

144