De wonderbare genezing

konden lezen. We zagen alleen beweging. De zandbodem woelde zich los en was een visch. Een rotsblok ging leven en liet een glijdend wezen van zich uit. Er was niet anders dan schoklooze beweging, verglijden, doelloos dalen en heffen. En dan opeens, een staartslag, een vinslag, die remde en deed zinken en opnieuw deed staan op een spanning, maar altijd bleef glijden in lijnen.

Jantje had zich overgegeven, zijn hoofdje lag tegen mijn arm, zijn vingertjes sloten vast om mijn hand, of ik het laatste was, dat hij vasthield. Zijn oogen waren weg in de waterwereld, ze waren grondeloos geworden als kleine meren, waarin verschijnende wonderen bewogen. Ik durfde niet lang naar hem kijken, hij was zoo buiten mijn aanwezigheid.

Dus liet ik me maar door hem vasthouden en gaf ook zelf mijn oogen open in die andere wereld. Ik wachtte en keek. Maar langzaamaan raakte ik bedwelmd. Alsof ik op slepende, indringende tonen bewoog, zoo dreven de wendingen van al die glijdende levens hun dubbelslag door me heen, ze namen me mee in hun doellooze lijnen.

Ik wilde me redden, daarom ging ik de kaartjes lezen waarop de namen van de visschen staan en hun onbeholpen afbeeldingen. Dat gaf een schrik. Tong. Kabeljauw. Tarbot. Het leek een prijscourant van den visch-handel. En toch waren dit levende wezens, ik keek en zij hadden ook oogen, die keken. Oogen, die keken, die licht en donker hadden, die pasten bij hun zilvergladde huid in dat groenachtig water.

Ik wist altijd, dat schol plat is, zonder kop en bruingebakken met geelachtige kerfjes. Kabeljauw heeft

₉3