De wonderbare genezing

vrouw zei, dat mijnteer de volgende week terugkomt van zijn zakenreis en dan alles zal voldoen. Maar juffrouw de Groot geeft al geen warme lunch meer. Dat kan ook niet want ze zit te krap, deze honderd gulden gaan weg aan de huur en aan den kruidenier.

Ze wacht nog een week, maar dan moet het ook gedaan zijn want ze vertrouwt de zaak in het geheel niet meer, mijnheer al twee maanden weg en er komt haast geen post voor mevrouw.

De wereld is wel heel moeilijk en onoplosbaar. Ook voor mij. Ik heb mijn bed weggezet van dien muur om te kunnen slapen en nu blijkt, dat zoo iets heel onnoodig was, na nieuwjaar hebben zij daar niet meer samen gelegen, ik had toch wel kunnen slapen al die weken, ook daar.

Nu staat mijn bed in de zitkamer tusschen de breede mahoniemeubels van grootmoeder en alles is stil des nachts. Maar ik kan weer niet slapen, want die droom wordt telkens wakker in mijn lijf.

Clara kwam met Lientje, zonder dat ik ze had gevraagd. Ik schrok een beetje want ik lag op mijn ligstoel, mijn handen had ik gevouwen achter mijn hoofd, zoo kan men heel lang liggen zonder te denken. En toen stonden opeens twee andere menschen in de kamer.

Ze kwamen om me lid te maken van de Menschheids-unie. Iedereen, die het goede wil in de wereld en die zichzelf wil vergeten om de andere menschen te dienen, kan lid worden. Er zal natuurlijk worden opgetreden tegen den oorlog en het is een steun voor de beweging als men geheelonthouder is. Lientje vindt, dat men ook

88