De wonderbare genezing

Vanmorgen was ik om tien uur heelemaal uitgeslapen. Vanmiddag ga ik winkels zien. Morgen moet ik weer naar kantoor, den tweeden dag controleert ons de Bank. Maar de duffe dagen zijn nu toch opzij gedreven door den tochtwind. Spijbelen is vreemd en prettig.

Nog honderdvijftig gulden. Ik zou die kleine schilderij kunnen koopen, de lantaarn, die schijnt door den mist. Maar dan is het avontuur voorbij.

Pedertje heeft een moderne volière, van alle gemakken voorzien, en ik heb nog honderdenvijftien gulden. Vanavond was ik naar de bioscoop. Maar de film viel niet mee, allemaal bandieten, die met pistolen schoten. Alleen de jongens op de goedkoope rangen waren de moeite waard, ze woelden door elkaar als de lucht bij drijvend onweer, ze zetten de heele zaal in onrust. Morgen gaat het nieuwe programma. De hoofdfilm heet: De purperen Roos, maar in het bijprogramma vond ik: Aan de Middellandsche zee. Natuurlijk zal ik gaan. Juffrouw de Groot verwondert zich wel, dat ik tegenwoordig zoo vaak uitga ’s avonds en zoo laat in bed lig. Maar zij is altijd gezond en heeft dus nooit goed begrepen, waarvoor al dat inachtnemen diende. Ze zegt tevreden, dat ik veel beter uitzie nu ik wat afleiding heb. Ze heeft nog niet de rouge op mijn wangen ontdekt.

De purperen roos is niet purper. Ze is wit en groeit achter doornhagen en de vrouw, die haar zoeken moest voor den koning, kleurt haar eerst purper met het bloed

85