De wonderbare genezing

men koopen kan. Dat is wel heel veel en driehonderd gulden is eigenlijk belachelijk weinig. Aan de vergulde cassa van het modepaleis had ik al honderdtwintig gulden betaald.

Ik heb gegeten in een restaurant, waar het heel warm was en vol, de lampen schenen door roode zij. Ik had mijn mantel aan de vestiaire gelaten en toen ik het zaaltje binnenkwam in bloote armen, keken de menschen me aan, een man draaide zijn heele bovenlijf achteruit om me nog eens aan te zien. Maar dat hinderde niet, ik wist vroeger, dat zoo iets niet hoort, maar nu leek het niet onaardig.

Ik heb daar prettig rondgekeken naar de menschen, die makkelijk zaten om de tafeltjes met de flesschen en verzilverde schalen. Die schalen gaan eerst sierlijk langs de hoofden op de voorzichtige vingers van kellners; tegen het zilver liggen de groene slablaadjes en de roode kreeften met gelige saus. Eten kon ik haast niet, dat kan ik nu eenmaal niet en nu behoefde het gelukkig ook niet omdat ik vacantie had van mijn plichten. Dus proefde ik een beetje van de lekkere smaakjes, die toch niet dwongen om verder te eten. Drinken kon ik wel, een witte wijn, dat maakte me warm en liet me voelen dat ik toch van hetzelfde soort ben als de andere menschen, die ook dronken, om me heen.

Toen was het bijna acht uur. Ik vroeg een krant om te zien naar welke schouwburgzaal ik zou kunnen gaan. Het kleine kellnertje, dat de krant bracht, was wel erg bleek, ik bedacht, dat hij ook rouge op zijn wangen moest strijken, hij stak zoo af bij al het andere. Toen zag ik, dat hij doffe kinderoogen had en daarom gaf

83