De wonderbare genezing

voelde. Het was wel even vreemd, die jurken zonder mouwen te passen en te voelen hoe iets ontbrak. Maar in den vergulden spiegel ontbrak niets, daar was alles juist precies zooals het behoort.

De juffrouw heeft lang helpen zoeken, tot we de japon vonden, die bij mij past. Een lichtgroene crepe als de zee tegen den rooden avondhemel. Dat bedenk ik nu pas, want vanmiddag noemde ik het zeegroen. De schouders zijn niet zoo heel bloot, er vallen nu eenmaal kuilen langs mijn hals.

De juffrouw raadde me aan om in de corsetafdeeling een bustehouder te koopen, ik moest het hooge corset niet meer aandoen, dat stond niet onder de japon. En de juffrouw uit de corsetafdeeling raadde soepel ondergoed. Bij de lingeries keken ze naar mijn schoenen, toen kocht ik nog een paar zilveren schoentjes.

Voor een avondjas had ik het geld niet bij me. Maar een jas laat je toch in de vestiaire, dus hoefde dat niet. Want ik wist nu al, dat ik wilde gaan naar een zaal, waar het licht zou zijn en warm.

Toen ik weer op straat stond, zag ik de lichtreclame van den kapper. Die heeft mijn haar gegolfd en omdat hij me een beetje bleek vond, legde hij ook rouge op mijn wangen.

Vreemd, dat ik daaraan nooit heb gedacht. Het is toch heel gemakkelijk, je kleurt de wangen wat bij en niemand let er meer op hoe bleek je eigenlijk bent. Niemand hoeft meer medelijden te hebben. Dat is heel rustig.

Ik ben verder geloopen langs de lichte winkels, die toch niet meer open waren, alleen lieten ze zien wat

82