De wonderbare genezing

Maar ik mag dit alles niet doen. Ik ben te gewoon en te leelijk, ik zou me moeten schamen voor hem.

Waarvoor liggen die driehonderd gulden bestemd? Ik weet, dat ik ze heb opgevraagd omdat er iets is, dat gedaan wil worden. Maar wat?

In elk geval wil ik morgenavond uitgaan, ik wil een opening maken tusschen mijn werk van morgen en overmorgen. Als ik altijd slaap blijft er geen tijd over om te leven.

De tuberkels moeten nu maar doen wat zij willen.

Het is nu een uur en ik ben toch heelemaal niet moe, ik zou nog wel een heelen nacht kunnen schrijven en toch helder zijn daarbij.

Ik heb me daarnet in den spiegel aangekeken. Zoo leelijk ben ik eigenlijk niet eens vanavond, ik heb roze wangen, mijn haar buigt rond om mijn ooren en de nieuwe jurk valt soepel langs mijn schouders. Vreemd, dat dit ik is. Het voelt niets naar, dat mijn borsten bewegen onder den bustehouder en zich heenvoelen door de zachte crepe de chine. Zoo gaan alle vrouwen al heel lang gekleed, waarom was ik zoo niet?

Toen ik om vier uur jokte, dat ik naar den dokter moest en de portier me uitliet, stond ik eerst heel verloren op de stoep. Maar toen liep ik den weg, dien ik loopen wilde, naar het modepaleis waar de avondjaponnen glinsteren op de wasdames in het venster.

Natuurlijk heb ik niet een van die schitterende glazen jurken gekocht, er waren veel mooiere, zachte, effen stoffen die ik als een lichte, nieuwe huid om me heen

81