De wonderbare genezing

Het is natuurlijk toch een heeleboel geld. Driehonderd gulden. Alleen gek, dat het twintigduizend zijn geweest. Maar twintigduizend guldens zou ik nooit zoo mee naar huis hebben genomen om ermee te doen wat ik wil. Twintigduizend, dat had beteekend een vaste rente en voorzichtig overleg. Driehonderd gulden, dat wordt het avontuur.

Wat ik zal doen, weet ik nog niet. Maar dit geld ligt klaar om ermee te doen wat gedaan wil worden.

Ik zou wel naar de Riviera kunnen gaan en dezelfde zee zien, die hij ziet, dat zou heel heerlijk zijn. Maar ik zou niet gaan zooals ik nu ben, in oude winter-kleeren en met mijn hoedje van nagemaakt haarvilt. Ik zou gekleed willen zijn als de vrouwen, die daar in zachte zomersche kleuren rondgaan, ik heb bij Lissone in het venster lang naar die foto's gekeken. Als ik ga, wil ik geen donkere vlek zijn tusschen de menschen, ik zou daar niet kunnen zijn als een bedelaarster, die haar hand reikt naar bruiloftsgasten. Ik zou ook lichte kleeren dragen.

Driehonderd gulden, dat is toch heel onmogelijk. Ik zou ook mijn baantje moeten loslaten voor veertien dagen van eenzaamheid en verlangen. Want ik zou hem daar niet durven ontmoeten, al droeg ik lichte kleeren.

Als ik lenig was en mooi, zou ik durven. Dan zou ik hem tegemoet gaan en aanzien en ik zou voor hem blijven staan, dat hij naar me zou reiken als hij wilde. Ik zou mijn schouders ophalen naar haar.

Het is goed, dat ik nu alles mag denken wat gedacht wil worden.

80