De wonderbare genezing

is de eenige dag, dat ik mijn hoofd achteruit kan leggen tegen mijn stoel en omhoog kan zien in den wolkenhemel, die voorbijtrekt. Tot mijn handen vergeten, dat ze bij me hooren en opengaan in mijn schoot.

Zaterdag 26 Februari. Haast vier weken vandaag. Ik weet weer dag en datum. Ik loop weer in de rails. Het werk was wel heel erg achtergeraakt, het viel me niet mee, dat er zooveel was blijven liggen. Ik dacht dat iemand wat zou hebben overgenomen, of eigenlijk had ik het gehoopt, van Lientje. Ze is ook wel begonnen, een paar weken, maar na half December woog het haar zeker te zwaar. Dit archiefwerk heeft natuurlijk ook niet zoo heel veel haast en je kunt het later wel inhalen, dus zal ik de chef maar niet om hulp vragen, ze houdt niet van buitenissigheden.

Ze zien hier toch niet graag, dat je ziek bent. Als ik 's middags slaperig word, tegen den tijd, dat ik thuis rustte, ga ik maar zitten boven op de W.C., niemand ziet me daar, ik kan even in elkaar zakken en indutten. Vandaag kan ik schrijven over kantoor omdat ik weet, dat het morgen Zondag is.

Maar nu is het Zaterdagmiddag en dus rumoerig in huis. De traplooper is opgenomen en alle stappen klossen hol langs houten treden. Straks liet juffrouw de Groot een bundel van haar koperen roeden vallen, ze kletterden neer als een donderslag, en zij vloekte.

Ze vloekt vaak. Niet grof, gewoonlijk zegt ze: verrek. Ze weet direct weg, met een verwondering of een schrik. Ik kan dat niet, ik kan niet eens vloeken, ik vind nooit vloeken in me. Ik ken ze wel natuurlijk maar ik schijn

75