De wonderbare genezing

gezellige middagen, wanneer een koortje voor ons komt zingen of een goochelaar goochelt. Ik schrijf natuurlijk ook wel eens over de ziekte, maar ik schrijf niet alles. Want de ziekte wil niet zooals de dokter wil. Eiken keer na het onderzoek zie ik den dokter meer ontevreden omdat de tuberkels hem terugdringen van zijn gevechtsterrein.

Ik vraag hem niets. Ik kan wel aannemen wat gegeven wordt.

XVIII.

Nu zal ik wel gauw teruggaan naar de stad. Ze houden hier liever geen patiënten met een slechte kans. En mijn kans is slecht. Ik wist dat al dadelijk, ik begrijp niet dat de dokter het nog niet zag. Nu begint hij het te zien.

Er is al geschreven naar het ziekenhuis in de stad. De gemeente betaalt toch ook deze sanatorium verpleging. Nu ga ik dus waarschijnlijk naar het gemeentelijk ziekenhuis.

Eerst begreep ik niet waarom ik me zoo tevreden voelde toen ik hoorde, dat ik in de stad zou gaan sterven. Want overal is de wereld goed. Maar nu heb ik heel diep gezocht naar de reden, nu weet ik waarom.

Er is iets dat nog helderder moet worden voor me, daarom moet ik terug naar de stad.

Ik heb zooveel van hem gehouden, heb ik me zoo vergist, toen ik dacht, hij is Gods instrument ? Was het een droom, toen ik hoorde hoe hij zijn stem leende aan de stilte? Heb ik alleen maar een dagdroom gedroomd in me-zelve ?

139