De wonderbare genezing

lang op het dak was gebleven. Maar toen keek ze opeens angstig en zoende me op mijn wang. Dat had ze nog nooit gedaan, ze schrok ervan. Ik vond het niet vreemd, ik heb haar vanzelf een zoen teruggegeven.

„Alsof ik heden sterven zal.” Telkens kwamen de woorden terug, tot ik ze goed doorhoord had. En ieder ding en ieder mensch kreeg zijn gezicht alsof ik het voor de laatste maal zag en nu nog heel diep het wezenlijke ervan moest vinden. Net als vroeger, toen ik klein was en door de ronding van mijn hand een klein stukje van de wereld afschutte, omdat ik het dan beter kon zien. Zoo kijk ik nu aandachtig naar de dingen en naar ieder mensch afzonderlijk, „alsof ik heden sterven zal.”

XVII.

Het sanatorium is niet anders dan ik heb verwacht. Alles is heel goed geregeld om op tijd beter te worden of dood te gaan. Er is geen verrassing mogelijk als in een gewoon huis.

Ik verwachtte ook geen verrassing, ik wist alles al toen ik naar het consultatiebureau ging. De tuberculosebestrijding is een zaak van overleg, het sanatorium en het consultatiebureau zijn ingericht door de menschen om de tuberculose te bestrijden in de longen van hun soortgenooten. Alle aandacht is voor de longen.

Dus nu heb ik me daar weer laten bekloppen en heb weer de teekentjes zien komen in het blauwe stempel, dat mijn borstkas verbeeldt. Maar dezen keer was er geen onzekerheid in de stem van den dokter, hij had ook geen tijd voor medelijden, hij was een nauwlettend amb