De wonderbare genezing

Ik ben mezelf kwijtgeraakt, voorgoed, toen ik alleen dacht aan Jantje, in de kamer die brandde. Dat was het machtige oogenblik. Daaraan heb ik geweten, dat het leven een plaats voor me had.

En nu mag ik ook nog vertrouwelijk worden met de menschen. Ik leefde eerst alleen met de boomen en de dieren en de lucht. En met de sterren, die onveranderlijk staan. Maar de menschen waren vreemd. Later begon ik iets te begrijpen van de menschen omdat ik een mensch liefhad. Toen kon ik tusschen hen verkeeren zonder schuwheid. Ik zag hoe ze deden en oordeelde niet, maar ik wist nog niet, dat ik deel had aan hen en zij deel hebben aan mij.

Nu heeft dat eene machtige oogenblik alle scheidingen verbroken, die hooge golf heeft iets opzij geslingerd. Nu vaart een breede stroom door al mijn oogenblikken.

Moeilijk is dat, om de woorden te hooren, die hierbij passen. Want deze woorden zijn te mooi, ik moet naar de stille bescheiden woorden luisteren, het gaat alles zoo vanzelf en natuurlijk wat in me gebeurt.

Ik loop tusschen de menschen en ze zijn van mij, hoewel ik ze niet bezit. Ik ontmoet hen en iedere trek van hen is mij eigen, ook hun donkere trekken, maar dat spreekt vanzelf, ik weet alles van hen in mij. Iedere beweging van hen komt uit mij. Zooals vroeger de wind en de boomen in mij bewogen. Toen waren de menschen nog hinderlijk, het vreemde, het onverwachte. Maar nu zijn ze geworden als de boomen en de wind. Ze doen niet, ze zijn. Er valt niets te veranderen, alles is rustig en goed, ook als de menschen onrustig zijn.

i35