De wonderbare genezing

Dat is heel rustig. Alleen moet ik nog wennen aan het gevoel, dat ik nu niets meer zeker weet. .—•

Zoo ben ik dus vandaag weer gezakt voor mijn examen.

XIII.

Het leven wordt al gemakkelijker. Niet oordeelen en niets veranderen, niet vragen en niets verlangen. Er zijn al dagen, dat ik zachtjes blij ben als in een lange stille laan.

Maar er zijn ook nog moeilijke dagen, die niet voorbij willen gaan. Dan ben ik moe en toch druk, ik wil veel doen, maar telkens hindert me de opdringerige kuch. Ik wil het werk op kantoor, dat me tegenwoordig zoo vaak ontschiet, weer achterhalen, maar dat lukt niet. Als ik dan thuis kom, duurt het lang eer ik rechtop kan zitten in mijn stoel.

Op zulke dagen vraag ik ook nog, waarom ik moet bestaan.

Ik zal het zoo niet lang meer volhouden, ik weet al het adres van het consultatiebureau. Maar ik zou zoo graag nog even willen wachten, nog even vrij zijn in de wereld. Vooral nu ik de wereld al rustig voel worden om me heen.

XIV.

2e maakten allemaal zoo’n drukte van me, juffrouw de Groot en de dokter in het ziekenhuis, die me verbond. Alsof ik iets heel bijzonders had gedaan. Maar ieder mensch zou dit gedaan hebben. Als een kind in brand staat, grijpt men toch too.

i3i