De wonderbare genezing

gebeurt meer tegenwoordig, dat ik iemand tegenkom, die niet wegkijkt als ik naar zijn oogen zoek.

Maar de menschen, die gestemd hadden en uit de hokjes terugkwamen, keken strak voor zich uit, ze duwden hun stembrief in de bus en hielden hun lippen vastgesloten terwijl ze heengingen. Het was alsof ze zich binnen die houten schotjes opnieuw hadden vastgegrepen aan de welverzekerde opinies van hun eigen partij en nu precies wisten wat het juiste was, ze behoefden geen ander mensch meer aan te zien om naar zijn andere opinies te vragen. Ze wisten weer duidelijk: „Wij hebben het juiste oordeel. Jij niet.”

Toen kreeg ik mijn stembrief, de voorzitter gaf me die in de hand. Er werd verwacht, dat ik ook een oordeel hebben zou.

Ik stond in het hokje met het potlood tusschen mijn vingers en zocht naar het nummer, dat juffrouw de Groot had opgegeven. Want nu had ik genoeg nagedacht, nu wist ik, dat de wereld veranderd moest worden tot een gemakkelijker leven voor juffrouw de Groot en haar kinderen en dat ik dus moest stemmen op de socialistische partij.

Maar juist toen ik dit heel duidelijk wist, liet mijn hand het potlood weer los.

Het ging niet. Ik kon niet partijkiezen. ^Vant ik kon niet staan tegenover alle menschen van alle andere partijen. om te verklaren: „Wij hebben het juiste oordeel. Jij niet.”

Toen zag ik het nummer van haar lijst en het vakje, dat ik moest invullen, het was alsof ze me riep. Maar toen zag ik de lijst van Pedertje, ’s morgens had hij

129