De wonderbare genezing

hokje dat roode potlood opnam, merkte ik opeens, dat ik mezelf vroeg: Dus nu ga je partijkiezen?

Wie partij kiest, stelt zich tegenover alle anderen van alle andere partijen, daarom vond ik dit een heel hinderlijke vraag. Waarom moest ik me eigenlijk tegenover iemand stellen?

Ik raakte in de war en dat was lastig, omdat ik gisteravond eindelijk besloten had om socialistisch te stemmen. Juffrouw de Groot is geabonneerd op een socialistische krant, ze leest me vaak stukjes daaruit voor, en het is waar, dat arme menschen soms heel onrechtvaardig en onbarmhartig behandeld worden. Ik kan ook zien hoe precies zij zelf moet rekenen om rond te komen en dan is het verkeerd, dat de groote winkels vol staan met onnoodige, dure dingen.

En vooral zie ik hoe verdrietig het is, dat Jopie, die zoo witjes en tenger blijft, niet mee mocht naar een va-cantiekolonie. Er waren zooveel kinderen, die het nog meer noodig hadden dan hij, en dus was er voor hem geen geld. Maar de directeuren van onze Bank hebben dit jaar een dubbele tantième gehad.

Daarom wilde ik vandaag op de socialistische partij stemmen.

Ik ging voor kantoortijd, het lokaal stond al vol menschen. Dus moest ik lang wachten tusschen alle anderen en kon ik opletten en rondkijken.

Er stonden daar alleen maar gewone menschen, net als ik, men kon niet weten van welke partij ze waren. Ik voelde me heel goed thuis tusschen die gezichten, even goed als in de tram of op het trottoir van een drukke straat. Soms keek ik iemand aan, die terugkeek. Het

128