De wonderbare genezing

op de bank liet glijden. Want nu moet ik weer zoo veel gaan denken, terwijl ik zoo weinig weet.

De vorige maal had ik het nog gemakkelijk. Moeder stemde liberaal want we lazen een liberale krant en natuurlijk stemde ik als moeder. Ik behoefde toen nog niet na te denken over de wereld.

Maar nu moet ik zelf kiezen.

Als er tusschen al die namen een enkele naar voren sprong, die gezien wilde worden omdat er onder dien naam een mensch was, dien ik kende en vertrouwde, dan zou ik weten wien ik kiezen moest. Och, maar ook dat niet. Want die naam stond dan misschien beneden aan een lijst en mijn stem telt mee bij de bovenste namen. Als ik lid was van een kerk, een echte kerk, waar men precies leert wat wel en wat niet goed is, zou ik zeker weten hoe ik kiezen moest. En dan kon ik gerust zijn, omdat ik het juiste deed.

Maar nu dit allemaal namen zijn, niet anders dan namen, en nu ik ook geen raad kan vragen op een plaats waar men weet wat het juiste is, wordt kiezen wel heel moeilijk.

Waarom moet er eigenlijk een andere regeering worden gekozen ?

Och, men gaat natuurlijk kiezen, omdat er iets veranderd moet worden, want als de dingen mochten blijven zooals ze zijn, behoefde men de menschen, die nu regeeren, niet weg te zetten voor anderen. Dus nu moet iK bedenken, wat ik zou willen veranderen aan de wereld.

Op alle muren staat geschreven en aangeplakt, dat er nooit meer oorlog mag worden gevoerd. Natuurlijk is

126