De wonderbare genezing

Ik ben volmaakt gelukkig geweest den ganschen dag, ik moest glimlachen tegen de stoere boomen en de hooge wolken en het verdraagzame mos, tegen alles, want alles had een gezicht dat antwoord gaf.

Er was ook een eekhoorn, die opeens recht voor me zat op zijn achterpootjes, hij schrikte niet en bleef kalm zijn nootje eten. Hij keek naar mij en ik keek naar hem, ik had daar rustig den heelen dag kunnen wachten, tot het vertrouwelijk beestje me had duidelijk gemaakt wat het wilde. Maar het wilde juist niets, het kraakte zijn nootje en bleef toen lenig spelen om de wortels van'een blauwen den, ik geloof, dat ik hem niet hinderde omdat ik heel gewoon was, als al het andere.

Zoo voelde ik me dien dag. Alsof ik mijn plaats had gevonden tusschen al het andere dat vanzelf is gegroeid, een kleine eigen plaats, tusschen de rijzige boomen en de slingerende kamperfoelie en de drijvende waterplanten. Ik heb een vacantiedag gehad in de wereld van het andere. Daar valt niets te hopen en niets te verlangen. Alles is. En zooals het is, is het goed.

Er ligt een groot geluk langs den weg, die bij iederen stap voleindigd is.

X.

N u is alweer een winter voorbijgegaan.

Ik ben nog altijd blij, diep in mezelf. Omdat ik weet, dat de wereld eigenlijk heel licht is en stil.

Maar ze is niet zoo op alle dagen. Daarom ben ik dankbaar dat er woorden in me waren voor de stilte van dien herfstmiddag. Nu weet ik zeker, dat ik dit heb beleefd.

Ik dacht wel eens dat de woorden me in den steek had

124