De wonderbare genezing

oppervlakte. Alleen de uitgebloeide rietpluimen neigden zich naar den waterspiegel waarin ook de zachtblauwe lucht stond. De vogelkers en veel dunbebladerde berken rezen met slanke stammetjes uit den oever.

Ik stond stil want het was hier zoo anders dan tusschen den houtwal op het vochtige pad, waar ik had genoten van de bramen. Alles stond roerloos in het zachtgouden licht. Ik mocht niet meer verder loopen, daarom liet ik me voorzichtig neer op een bemosten berm.

Een late vogelstem vroeg iets achter de struiken, een antwoordje klonk over het water. Toen bleef het water, zonder stem.

Hoe stil kan het water zijn, het heeft geen verlangen uit zichzelf, het wacht, tot de wind het verwaait tot rimpels. Als de wind stilligt, antwoord het water met een diepere stilte.

Zoo stil was het nu. Alsof de wereld geen beweging meer kende.

Alle beweging dreef ook weg uit mij. Alleen vouwden mijn handen zich vanzelf in elkander.

Toen legde de wereld zich om me heen zonder een enkele aarzeling en zonder een enkel verlangen, ik rustte met de wereld in feilloos evenwicht. Er bestond geen vraag meer, alles was antwoord.

Was dit Gods wereld? Nu kan ik geen naam meer geven, maar toen kwamen de woorden een naam zeggen. Gods wereld.

De wereld leefde. Ze was even werkelijk als ik zelf, ze had haar bordpapieren masker afgedaan en zag naar me met een licht, stil gezicht, ze vulde me met een licht, stil geluk.

123