De wonderbare genezing

Pedertje heeft haar geholpen verleden jaar. Hij was zoo geschrokken toen ze hem zei, dat ze het pension moest opgeven. Ik was erbij, hij verschoot, ik zag, dat hij dacht aan de satan, die ergens anders in de wereld weer op hem wachtte. Toen heeft hij zijn fonds voor het oudeheerentehuis ter beschikking gesteld van Juffrouw de Groot.

Sinds dien tijd loopt het haar mee. Ze heeft een nette heer op de voorkamer en een gemeenteambtenaar achter. Ze betaalt Pedertje ook rente; op den eersten van iedere maand rekenen ze samen af in kleine boekjes. Pedertje hoeft niet meer bezorgd te zijn voor zijn ouden dag, zoolang juffrouw de Groot bestaat, heeft hij een oudeheerentehuis, op haar bovenvoorkamer.

Maar ze zingt nog om iets anders, ze heeft me ook verteld waarom. De heer op de voorkamer is een frissche gesoigneerde man van middelbaren leeftijd. Ik verwacht wel geen bruiloft, maar dat hoeft ook niet. Ik ben blij voor haar, ze is nu vaak heel tevreden en plezierig. Haar nieuwe kleeren doen ook veel. Toen ze gisteravond naar de bioscoop met hem ging, zag ze heusch jong en aardig uit in haar roode japonnetje, ze lijkt nu veel jonger dan ik. Ik hoop maar dat ze lang plezier van hem mag hebben.

Waarom schrijf ik dit op? Jaloersch ben ik toch heusch niet.

Ik denk, dat ik het prettig vind om zwart op wit te zien, dat ik niet meer geef om de conventies, waarin ik ben opgegroeid. Ik gun juffrouw de Groot haar onwettig geluk.

Maar mijn geluk heeft een ander gezicht.

117