De wonderbare genezing

ik maar of ze niet weg zou gaan, ik hoorde alleen en keek niet meer, ik dacht: straks als zij weg is, ga ik ook, ik kies de deur.

Maar toen moest ik weer luisteren omdat ze zoo schel gilde en dat deed mijn ooren zeer. Ik werd ongeduldig, dat ze niet ging, ik keek of ze nog niet op zou staan. En toen zag ik, dat ze zichzelf was kwijtgeraakt. Haar handen tastten rond op de tafel om zich in iets vast te grijpen, ze schokten open en dicht. Haar hoofd slingerde heen en weer op haar hals, heel regelmatig, als de slinger van de klok, en haar oogen zochten rond. Vreeselijke oogen waren dat, ze verwarden zich in de dingen.

Ik moest loslaten uit mijn eigen zware ellende, omdat die oogen ellendiger waren. Dat was niet aan te zien, haar vreeselijke, dwalende oogen gleden over me heen en zagen niets van me. Ik moest die oogen rustig maken, tot ze weer gewone menschenoogen zouden zijn, daarom stak ik mijn hand uit en streek over haar schokkende vingers, dat die tenminste eerst stil zouden liggen. En toen gebeurde het wonder. Heel eenvoudig. Een wonder.

Al de schaamte en de ellende dreven uit me weg, ze lieten los, ik was vrij. De wanhoop werd van me afgelicht, loste op, trok weg als damp van de velden. Ik wist niets meer van mezelf, ik wist alleen die verwarde, zoekende oogen en dat ze iets vinden moesten.

Toen vonden ze mij. Ik voelde mijn oogen opengaan voor een ander mensch om iets te vinden. Zelf wist ik niets, ik had niets klaarliggen, ik wist alleen, dat ze in me zoeken mocht als ze wilde.

n3