De wonderbare genezing

zuigeling. Zoo’n wurm kan je ook aankijken met van die ernstige, onbewust-hongerige oogen. Sommige zuigelingen zijn verwonderlijk rustig terwijl ze afnemen. Je zou denken, dat zoo’n kind moest schreeuwen van den honger, maar dat gebeurt lang niet altijd. Welnu dit meisje had precies denzelfden ernst en denzelfden honger in haar gezicht met dezelfde onwetendheid van wat ze te kort kwam.

Het eerste wat ik deed was natuurlijk de longen behandelen en daarnaast zoo’n beetje haar belangstelling prikkelen. Wat de belangstelling betreft, dat viel mee, ze kwam dadelijk los, zoo zelfs, dat ik stopte met de belangstelling, omdat ze zich te veel opwond. Ik vreesde toen ook al, dat ze verliefd zou worden. Daaraan viel haast niet te ontkomen, ik was de eenige man, ik geloof zelfs zoowat de eenige mensch, dien ze zag. Dus trok ik me terug. Dat moet zijn geweest in den tijd als ze schrijft: „Dan kijkt hij weg alsof hij niets van zich wil laten zien."

Als je het dagboek leest, zul je zelf wel begrijpen hoe het verder is gegaan. Half Januari '29 kwam ze voor het eerst bij me thuis om zich te laten onderzoeken. Uit mijn aanteekeningen zie ik, dat ik haar „zeer slap en lusteloos” vond hoewel de „longen stationnair” bleven. Die geheele Abspannung kon niet alleen veroorzaakt zijn door de ziekte, dus ging ik maar weer werken aan den psychischen toestand. Er moest iets gedaan worden, dat den wil om te leven bij haar versterkte. Natuurlijk legde ik haar onder de hoogtezon, maar tegelijk dacht ik, eigenwijze knoeier, die ik was, haar meer contact met het leven te geven door haar een

104